राजमा (किडनी बीन्स) पौष्टिकतेचे आश्वासन: आरोग्य संवर्धन

 संदर्भ

बायोलॉजी (बासेल). २१ एप्रिल २०२६; १५(८):६५९. doi: १०.३३९०/biology१५०८०६५९

फेसिओलस वल्गारिस एल. चे पौष्टिकतेचे आश्वासन: आरोग्य संवर्धन आणि दीर्घकालीन असंसर्गजन्य रोगांच्या प्रतिबंधासाठी जैव-सक्रिय संयुगे

क्लिझिया बर्नाडी १, फेडरिका फिनेटी १,*,†, लोरेन्झा त्राबाल्झिनी १,†

संपादक: युआनकियांग गुओ१, फ्रान्सिस्को लेस१, गिलेर्मो कासेदा

Ref

Biology (Basel). 2026 Apr 21;15(8):659. doi: 10.3390/biology15080659

The Nutraceutical Promise of Phaseolus vulgaris L.: Bioactive Compounds for Health Promotion and Prevention of Chronic Noncommunicable Diseases

Clizia Bernardi 1, Federica Finetti 1,*,†, Lorenza Trabalzini 1,†

Editors: Yuanqiang Guo1, Francisco Les1, 

Guillermo Cásedas1

आपल्या पर्यावरण आणि जीवनशैलीशी संबंधित दीर्घकालीन आरोग्य समस्या टाळण्यासाठी आहाराच्या सवयी आवश्यक आहेत.

भरपूर भाज्या खाणे विशेषतः प्रभावी आहे कारण वनस्पतींमध्ये हजारो नैसर्गिक संयुगे असतात जे आपल्या शरीराच्या पेशीय स्तरावरील कार्याचे नियमन करण्यास मदत करतात.

हा अभ्यास सामान्य वाटाण्यावर (कॉमन बीन) केंद्रित आहे, जो एक सहज उपलब्ध होणारा आणि उल्लेखनीय पौष्टिक गुणधर्म असलेला खाद्यपदार्थ आहे. प्रथिने, फायबर आणि जीवनसत्त्वे यांसारखी मूलभूत पोषक तत्वे पुरवण्यापलीकडे, कडधान्ये विशिष्ट नैसर्गिक रेणूंनी समृद्ध असतात, जे शरीरासाठी संरक्षक घटक म्हणून काम करतात.

हे पुनरावलोकन, हे रेणू गंभीर समस्या, विशेषतः हृदयरोग आणि काही प्रकारचे कर्करोग, विकसित होण्यापासून रोखण्यास कशी मदत करू शकतात हे दर्शविण्यासाठी उपलब्ध वैज्ञानिक पुरावे गोळा करते. या निष्कर्षांवरून असे सूचित होते की आपल्या रोजच्या जेवणात सामान्य कडधान्यांचा समावेश करणे हा आपल्या आरोग्याचे रक्षण करण्याचा एक सोपा आणि परवडणारा मार्ग आहे. या कामात आम्ही हे अधोरेखित करतो की सहज उपलब्ध असलेले आहाराचे पर्याय आरोग्यात लक्षणीय सुधारणा कशी करू शकतात आणि दीर्घकालीन आजारांचा जागतिक भार कसा कमी करू शकतात, ज्यामुळे दीर्घ आणि निरोगी आयुष्यासाठी एक नैसर्गिक धोरण उपलब्ध होते.

सारांश

दीर्घकालीन असंसर्गजन्य आजार टाळण्यासाठी आहाराच्या सवयी महत्त्वपूर्ण आहेत, कारण भाज्यांनी समृद्ध आहार २५,००० हून अधिक जैव-सक्रिय फायटोकेमिकल्स प्रदान करतो जे पेशी-संकेत आणि चयापचय मार्गांना नियंत्रित करतात.परिणामी, न्यूट्रास्युटिकल्स आणि कार्यात्मक पदार्थांना (functional foods) दीर्घकालीन आजार रोखण्याच्या त्यांच्या क्षमतेसाठी अधिकाधिक मान्यता मिळत आहे.

कार्यात्मक पदार्थांमध्ये, Phaseolus vulgaris L. (सामान्य कडधान्य) जागतिक पोषण आणि रोग प्रतिबंधासाठी एक महत्त्वपूर्ण संसाधन म्हणून समोर येते.

अन्नसुरक्षा आणि पर्यावरणीय शाश्वततेमधील भूमिकेव्यतिरिक्त, सामान्य वाटाणा विलक्षण पोषक घनता प्रदान करतो, ज्यामुळे "प्रथिने अधिक फायबर" यांचे एक अद्वितीय मिश्रण आणि आरोग्यवर्धक सक्रिय घटकांचा स्रोत मिळतो. या आढाव्यात,

चयापचय आणि पेशी-संकेत मार्गांना नियंत्रित करणाऱ्या जैव-सक्रिय रेणूंमुळे, हृदयरोग आणि कर्करोग रोखण्यात किंवा कमी करण्यात वाटाण्याच्या भूमिकेवर विशेष भर दिला आहे. पबमेड (PubMed) आणि स्कोपस (Scopus) डेटावरून दिसून येते की, गेल्या ५० वर्षांत वैज्ञानिक साहित्यात झालेली वाढ या वाढत्या स्वारस्याचा व्यावहारिक पुरावा दर्शवते. मूळ संशोधन आणि विद्यमान 

आढाव्यांमधील डेटाचे संश्लेषण करून, हे कार्य अधोरेखित करते की आहारात सामान्य वाटाण्याचा समावेश करणे ही मानवी आरोग्यासाठी संभाव्य उपचारात्मक फायद्यांसह एक धोरणात्मक, आरोग्य-सजग निवड आहे.

Rajama kidney Beans)Health promotion

Ref

Biology (Basel). 2026 Apr 21;15(8):659. doi: 10.3390/biology15080659

The Nutraceutical Promise of Phaseolus vulgaris L.: Bioactive Compounds for Health Promotion and Prevention of Chronic Noncommunicable Diseases

Clizia Bernardi 1, Federica Finetti 1,*,†, Lorenza Trabalzini 1,†

Editors: Yuanqiang Guo1, Francisco Les1, Guillermo Cásedas1

Simple Summary

Dietary habits are essential in preventing long-term health conditions often linked to our environment and lifestyle. 

Eating plenty of vegetables is particularly effective because plants contain thousands of natural compounds that help regulate how our bodies function at a cellular level. 

This study focuses on the common bean, a widely available food with a remarkable nutritional profile. Beyond providing basic nutrients like protein, fiber, and vitamins, beans are rich in specific natural molecules that act as protective agents for the body. 

This review gathers existing scientific evidence to show how these molecules can help prevent the development of serious issues, specifically cardiovascular diseases and certain types of cancers. The findings suggest that including common beans in our daily meals is a simple and affordable way to protect our health. In this work we highlight how accessible dietary choices can significantly improve well-being and reduce the global burden of chronic illness, offering a natural strategy for a longer and healthier life

Abstract

Dietary habits are pivotal in preventing chronic noncommunicable diseases, as vegetable-rich diets provide over 25,000 bioactive phytochemicals that modulate cell-signaling and metabolic pathways. 

Consequently, nutraceuticals and functional foods are increasingly recognized for their potential to 

prevent chronic pathologies. Among functional foods, Phaseolus vulgaris L. (common bean) stands out as a critical resource for global nutrition and disease prevention. 

Beyond its role in food security and environmental sustainability, the common bean offers extraordinary nutrient density, providing a unique “protein plus fiber” package and a source of health-promoting active ingredients. In this review,

 special emphasis is placed on the bean’s role in preventing or mitigating cardiovascular diseases and cancer,

 driven by bioactive molecules that modulate metabolic and cell-signaling pathways. Practical evidence of this growing interest is demonstrated by the surge in scientific literature over the last 50 years, as shown by PubMed and Scopus data. By synthesizing data from original research and existing reviews, this work highlights how incorporating common beans into the diet represents a strategic, health-conscious choice with potential therapeutic benefits for human health.

Homing Pigeon Spatial Navigation

Ref

Front Psychol. 2022 Apr 6;13:867939. doi: 10.3389/fpsyg.2022.867939

Neural Substrates of Homing Pigeon Spatial Navigation: Results From Electrophysiology Studies

Gerald E Hough 1,2,*

Abstract

Over many centuries, the homing pigeon has been selectively bred for returning home from a distant location. 

As a result of this strong selective pressure, homing pigeons have developed an excellent spatial navigation system.

 This system passes through the hippocampal formation (HF), which shares many striking similarities to the mammalian hippocampus; 

there are a host of shared neuropeptides, interconnections, and its role in the storage and manipulation of spatial maps. 

There are some notable differences as well: there are unique connectivity patterns and spatial encoding strategies. 

This review summarizes the comparisons between the avian and mammalian hippocampal systems, and the responses of single neurons in several general categories:

 (1) location and place cells responding in specific areas,

 (2) path and goal cells responding between goal locations,

 (3) context-dependent cells that respond before or during a task, and 

(4) pattern, grid, and boundary cells that increase firing at stable intervals. Head-direction cells, responding to a specific compass direction, are found in mammals and other birds but not to date in pigeons. By studying an animal that evolved under significant adaptive pressure to quickly develop a complex and efficient spatial memory system, 

we may better understand the comparative neurology of neurospatial systems, and plot new and potentially fruitful avenues of comparative research in the future.

अवकाशीय बोध आणि पक्ष्यांचा हिप्पोकॅम्पस:

 

संदर्भ

फ्रंट सायकॉल. २०२२ सप्टेंबर २३;१३:१००५७२६. doi: १०.३३८९/fpsyg.२०२२.१००५७२६

अवकाशीय बोध आणि पक्ष्यांचा हिप्पोकॅम्पस: पाळीव पिल्लांवरील संशोधन

अनास्तासिया मोरांडी-रायकोवा १, उवे मायर १,*

प्रस्तावना

पाळीव कोंबड्या जमिनीवर राहणारे प्राणी आहेत. त्यांच्या लवकर होणाऱ्या विकासामुळे, लहान पिल्ले अनेक बोधात्मक कार्यांच्या अभ्यासासाठी एक महत्त्वाचे विकासात्मक मॉडेल ठरली आहेत (रोझा-साल्वा इत्यादी, २०२१).

अवकाशीय अभिमुखतेच्या अभ्यासासाठीही पिल्लांचा मोठ्या प्रमाणावर वापर केला गेला आहे, ज्यामुळे इतर पक्ष्यांमधील अवकाशीय बोधावरील संशोधनाला पूरक मदत झाली आहे, ज्यामध्ये जवळजवळ केवळ प्रौढ प्राण्यांचाच वापर केला गेला होता.

पिल्ले मार्गदर्शक म्हणून स्थानिक संकेतांचा (रेगोलिन इत्यादी, १९९५), स्वकेंद्रित माहितीचा (वॅलोर्टिगारा, १९९६), अंतरांचा (वॅलोर्टिगारा आणि झॅनफोरलिन, १९८६; चिएसा इत्यादी, २००६), आणि पर्यावरणाच्या स्थलाकृतिक वैशिष्ट्यांचा (रशीद आणि अँड्र्यू, १९८९) वापर करून आपले लक्ष्य शोधू शकतात.

ती स्वतंत्रपणे उभ्या असलेल्या वस्तूंच्या संदर्भात स्वतःची दिशा ओळखू शकतात (मोरांडी-रायकोवा इत्यादी, २०२०) आणि भिंतींच्या संदर्भात चौरसाकार आवाराचे केंद्र शोधू शकतात (टॉमासी इत्यादी, १९९७; टॉमासी आणि वॅलोर्टिगारा, २०००).

पिल्ले दिशादर्शनासाठी दृश्य दृश्यांच्या जुळवणीच्या पद्धती (“क्षणिक स्मृती”) वापरू शकतात (डॉकिन्स आणि वुडिंग्टन, २०००; पेकिया आणि वॅलोर्टिगारा, २०१०अ; पेकिया इत्यादी, २०११; पण ली इत्यादी, २०१२ पहा) आणि आयताकृती जागेच्या आकारावरून (“भूमिती”) देखील दिशा ओळखू शकतात (वॅलोर्टिगारा इत्यादी, १९९०; चियांडेटी इत्यादी, २००७, २०१५; मायर इत्यादी, २०१६). एका लहान भूमितीय दिशा ओळखण्याच्या कार्यात, ती आयताकृती जागेचे विस्तारित पृष्ठभाग आणि स्वतंत्र वस्तूंची आयताकृती मांडणी या दोन्हींचा वापर करू शकतात (पेकिया आणि वॅलोर्टिगारा, २०१०ब, २०१२).

वर्तणुकीच्या पुराव्यांच्या आधारे, दिशादर्शनासाठी पिल्लांच्या हिप्पोकॅम्पसचा सहभाग असल्याचा निष्कर्ष अनेकदा काढला गेला आहे. तथापि, अलीकडेपर्यंत, केवळ एकाच अभ्यासात अवकाशीय कार्यांमध्ये पिल्लांच्या हिप्पोकॅम्पसच्या भूमिकेचा थेट तपास करण्यात आला होता (टॉमासी आणि इतर, २००३).

म्हणूनच, आम्ही विविध अवकाशीय कार्यांमध्ये पिल्लांच्या हिप्पोकॅम्पसच्या सहभागाचा पद्धतशीरपणे तपास करण्यासाठी, चेतासंस्थेतील क्रियाकलापांचे मार्कर (इमिजिएट अर्ली जीन प्रॉडक्ट सी-फॉस) वापरून प्रयोगांची एक मालिका पार पाडली आहे (मेयर आणि इतर, २०१६, २०१८; मोरांडी-रायकोवा आणि मेयर, २०२०, २०२१, २०२२).

चेतासंस्थेच्या सक्रियतेच्या प्रतिसादात 'इमिजिएट अर्ली जीन्स' (Immediate Early Genes) व्यक्त होतात आणि त्यांची उत्पादने अनेकदा सस्तन प्राणी व पक्ष्यांमधील चेतासंस्थेच्या सक्रियतेचे मॅपिंग करण्यासाठी वापरली जातात (Lanahan and Worley, 1998; Tischmeyer and Grimm, 1999; Smulders and DeVoogd, 2000; Kubik et al., 2007; Golüke et al., 2019; Corrales Parada et al., 2021). एकूणच, आमच्या अभ्यासातून असे दिसून आले की, पिल्लांच्या हिप्पोकॅम्पसमध्ये, इतर पक्ष्यांच्या प्रौढ प्रजाती आणि सस्तन प्राण्यांच्या तुलनेत, अवकाशीय प्रक्रियेमध्ये लक्षणीय कार्यात्मक साम्य आहे.

या शोधनिबंधात, आम्ही पक्ष्यांमधील हिप्पोकॅम्पसच्या रचनेबद्दलच्या सद्यस्थितीतील ज्ञानाचा एक संक्षिप्त आढावा सादर करणार आहोत.

त्यानंतर, आम्ही त्या अभ्यासांचा आढावा सादर करू, ज्यांनी पिल्लांच्या हिप्पोकॅम्पसचा अवकाशीय अभिमुखतेमधील सहभाग, अवकाशीय कार्यांचे हिप्पोकॅम्पल पार्श्वीकरण आणि पिल्ले व इतर पक्ष्यांमध्ये स्थानांच्या एन्कोडिंगमागील चेतासंस्थेच्या यंत्रणा यांचा थेट तपास केला आहे.

 पिल्लांमध्ये हिप्पोकॅम्पस असतो का?

जरी या विषयावर बराच काळ वादविवाद झाला असला तरी, आता हे सर्वमान्य झाले आहे की सस्तन प्राणी आणि पक्षी यांचे हिप्पोकॅम्पस या समजात रचना आहेत (स्ट्राइडटर, २०१५).

हिप्पोकॅम्पसचे स्थान आणि शारीरिक रचना वेगवेगळ्या वर्गीकरण गटांमध्ये आणि त्यांच्या अंतर्गत भिन्न असते. उदाहरणार्थ, कुरतडणाऱ्या प्राण्यांचा हिप्पोकॅम्पस टेलेंसेफॅलॉनच्या पुच्छ ध्रुवामध्ये असतो.

परंतु, प्राइमेट्समध्ये, हिप्पोकॅम्पस मध्यवर्ती टेम्पोरल लोबच्या खोलवर असतो.

वेगवेगळ्या सस्तन प्राण्यांच्या प्रजातींमधील हे "स्थानांतरण" कदाचित उत्क्रांतीदरम्यान कॉर्टेक्सच्या विस्तारामुळे झाले असावे. खरे तर, विकासात्मकदृष्ट्या सस्तन प्राण्यांचा हिप्पोकॅम्पस टेलेंसेफॅलॉनच्या पृष्ठमध्यवर्ती भागात विकसित होतो आणि मार्शुपियल्स व मोनोट्रीम्स या दोन "सर्वात आदिम" सस्तन प्राण्यांच्या वंशांमध्ये त्याच ठिकाणी राहतो (हेवनर, २०१६). नंतरच्या संशोधनात सर्व सॉरोप्सिड्स (स्फेनोडॉन, सरडे, साप, कासव, मगरी आणि पक्षी), उभयचर आणि उपास्थि माशांमध्ये हिप्पोकॅम्पसचे स्थान याच ठिकाणी निश्चित करण्यात आले. पक्ष्यांच्या बाबतीत, स्थलाकृतिक आणि कार्यात्मक तुलनांच्या आधारावर, असेही सुचवण्यात आले आहे की पक्ष्यांच्या हिप्पोकॅम्पसची अग्र-पश्च अक्षावरील रचना ही सस्तन प्राण्यांच्या हिप्पोकॅम्पसमधील पृष्ठ-अधर अक्षावरील रचनेच्या समतुल्य असू शकते (स्मल्डर्स, २०१७; पेन इत्यादी, २०२१, आकृती १एम,एन पहा). पृष्ठवंशी प्राण्यांमध्ये, किरण-पंख असलेले मासे (ॲक्टिनोप्टेरिजियन्स) हा एकमेव अपवाद आहे. भिन्न चेतासंस्थेच्या विकासामुळे, त्यांचा हिप्पोकॅम्पसचा समरूप भाग टेलेंसेफॅलॉनच्या पृष्ठीय-पार्श्व भागात असतो (Rodríguez et al., 2006; Moreno and González, 2007; Mueller and Wullimann, 2009). पक्ष्यांच्या हिप्पोकॅम्पसचे सेप्टम, हायपोथॅलॅमस, ब्रेनस्टेम न्यूक्लिआय आणि संवेदी प्रक्रिया क्षेत्रांसारख्या मेंदूच्या भागांशी असलेले संबंध देखील इतर पृष्ठवंशी प्राण्यांमध्ये आढळणाऱ्या संबंधांसारखेच आहेत, परंतु ते पूर्णपणे एकसारखे नाहीत (Casini et al., 1986; Atoji and Wild, 2006; Striedter, 2015).

Ref

Front Psychol. 2022 Sep 23;13:1005726. doi: 10.3389/fpsyg.2022.1005726

Spatial cognition and the avian hippocampus: Research in domestic chicks

Anastasia Morandi-Raikova 1, Uwe Mayer 1,*

Avian Hippocampus Spatial cognition

 

Ref

Front Psychol. 2022 Sep 23;13:1005726. doi: 10.3389/fpsyg.2022.1005726

Spatial cognition and the avian hippocampus: Research in domestic chicks

Anastasia Morandi-Raikova 1, Uwe Mayer 1,*

Introduction

Domestic chickens are ground-living animals. Thanks to their precocial development young chicks provided an important developmental model for the study of many cognitive functions (Rosa-Salva et al., 2021). 

Chicks have been also widely used for the study of spatial orientation, complementing the research on spatial cognition in other birds, which almost exclusively used adult animals. 

Chicks can locate a goal using local cues as a beacon (Regolin et al., 1995), egocentric information (Vallortigara, 1996), distances (Vallortigara and Zanforlin, 1986; Chiesa et al., 2006), and topographical features of the environment (Rashid and Andrew, 1989). 

They can orient in relation to free-standing objects (Morandi-Raikova et al., 2020) and find the center of a square-shaped enclosure in relation to the walls (Tommasi et al., 1997; Tommasi and Vallortigara, 2000). 

Chicks can use view matching strategies (“snap-shot memories”) of the visual scenes for navigation (Dawkins and Woodington, 2000; Pecchia and Vallortigara, 2010a; Pecchia et al., 2011; but see Lee et al., 2012) and can also orient by the shape (“geometry”) of a rectangular enclosure (Vallortigara et al., 1990; Chiandetti et al., 2007, 2015; Mayer et al., 2016). In a small scale geometrical orientation task, they can use both the extended surfaces of a rectangular enclosure and a rectangular array of discrete objects (Pecchia and Vallortigara, 2010b, 2012).

Based on behavioral evidence, inferences have been often made on the involvement of chicks’ hippocampus for navigation. However, until recently, only one study directly investigated the role of chicks’ hippocampus in spatial tasks (Tommasi et al., 2003). 

We have thus performed a series of experiments using neural activity markers (the immediate early gene product c-Fos) to systematically investigate the involvement of chick hippocampus in different spatial tasks (Mayer et al., 2016, 2018; Morandi-Raikova and Mayer, 2020, 2021, 2022).

 Immediate early genes are expressed in response to neural activation and their products are often used to map neural activation in mammals and in birds (Lanahan and Worley, 1998; 

Tischmeyer and Grimm, 1999; Smulders and DeVoogd, 2000; Kubik et al., 2007; Golüke et al., 2019; Corrales Parada et al., 2021). Overall, our studies showed remarkable functional similarities in spatial processing between chicks’ hippocampus compared to adults of other bird species and to mammals. 

In this paper, we will provide a brief overview of the current state of knowledge on the hippocampal structure in birds.

 We will then present an overview of the studies that directly investigated the involvement of chicks’ hippocampus in spatial orientation, hippocampal lateralization of spatial functions and the neural mechanisms behind the encoding of locations in chicks and other birds.

Do chicks have a hippocampus?

Although this issue was debated for a long time, it is now widely accepted that the mammalian and the avian hippocampus are homologous structures (Striedter, 2015). The position and anatomical structure of

 hippocampus varies across and within different taxonomic groups. For instance, the hippocampus of rodents lies within caudal pole of the telencephalon.

 In primates, however, the hippocampus lies deep within the medial temporal lobe. 

This “dislocation” within different mammalian species was probably caused by the expansion of the cortex during evolution. Indeed, ontogenetically the mammalian hippocampus develops in the telencephalon’s dorsomedial sector and remains at that location in both marsupials and monotremes, the two “most primitive” mammalian lineages (Hevner, 2016). This is where subsequent research located the hippocampus in all sauropsids (sphenodon, lizards, snakes, turtles, crocodilians, and birds), amphibians, and cartilaginous fishes. For birds, based on topological and functional comparisons, it has been further suggested that the organization of the avian hippocampus along the anterior–posterior axis might be equivalent to the organization along the dorsoventral axis in mammalian hippocampus (Smulders, 2017; Payne et al., 2021, see Figures 1M,N). Among vertebrates, the only exception is the ray-finned fishes (actinopterygians). Due to divergent neural development, their hippocampal homolog occupies the dorsolateral telencephalon (Rodríguez et al., 2006; Moreno and González, 2007; Mueller and Wullimann, 2009). The connections of the avian hippocampus to brain areas like septum, hypothalamus, brainstem nuclei, and sensory processing areas are also similar to those found in other vertebrates, but not fully identical (Casini et al., 1986; Atoji and Wild, 2006; Striedter, 2015).

अवकाशीय बोध हा प्राण्याच्या पर्यावरणात संचार

 Ref

Animals (Basel). 2025 Dec 17;15(24):3628. doi: 10.3390/ani15243628

The Map’s Design: Evolution’s Impact on Navigation and Spatial Cognition

Isabella S Olynik-McLaughlin 1, Diano F Marrone 1,*

Editor: Garikoitz Azkona1

सारांश

अवकाशीय बोध हा प्राण्याच्या त्याच्या पर्यावरणात संचार करण्याच्या आणि त्याच्याशी संवाद साधण्याच्या क्षमतेसाठी मूलभूत आहे. त्यामुळे, या बोधात्मक कार्याचा शारीरिक आधार आणि तो विविध प्रजातींमध्ये कसा बदलतो हे समजून घेणे, पर्यावरण मेंदूची रचना आणि कार्य कसे बदलते हे समजून घेण्यासाठी मूलभूत आहे.

अवकाशीय बोधाचे घटक संपूर्ण प्राणीसृष्टीत आढळत असले तरी, येथे आपण विशेषतः बोधात्मक नकाशे आणि त्यांच्या शारीरिक आधारावर लक्ष केंद्रित करणार आहोत.

याची सुरुवात उंदीर प्रजातीच्या मॉडेलवर लक्ष केंद्रित करून होईल,

जे बोधात्मक नकाशांच्या चेतासंस्थेच्या आधारावरील बहुतांश माहितीचा स्रोत आहे. हे इतर प्रजातींच्या तुलनात्मक विश्लेषणासाठी पाया म्हणून काम करते, हे दाखवण्यासाठी की, जरी ही संशोधनाची दिशा तुलनेने नवीन आणि लहान असली तरी, महत्त्वपूर्ण भिन्नता आढळून आल्या आहेत, ज्या मुख्यत्वेकरून संवेदन आणि संचार या दोन्हीमधील बदलांशी निगडित आहेत, आणि ज्यामुळे अवकाशीय बोधाची अंमलबजावणी कशी होते यात मूलभूत बदल होऊ शकतो. हे नंतरचे विश्लेषण पक्ष्यांवर अधिक भर देते, कारण या प्रजातीमधील अलीकडील माहिती यावर मूलभूत अंतर्दृष्टी प्रदान करते की, बाह्य शारीरिक बदलांना चालना देणारे निवडक दबाव अवकाशीय बोधामध्ये अनुरूप चेतासंस्थेतील बदलांना देखील कसे चालना देतात.

Animals ability to move Spatial cognition

 

Animals (Basel). 2025 Dec 17;15(24):3628. doi: 10.3390/ani15243628

The Map’s Design: Evolution’s Impact on Navigation and Spatial Cognition

Isabella S Olynik-McLaughlin 1, Diano F Marrone 1,*

Editor: Garikoitz Azkona1

Abstract

Spatial cognition is fundamental to an animal’s ability to move through and interact with its environment. Thus, understanding the physiological basis for this cognitive function and how it varies across taxa is fundamental to understanding how ecology alters brain architecture and function. Although elements of spatial cognition 

can be found across the animal kingdom, here we concentrate specifically on cognitive maps and their physiological basis. 

This will begin with a focus on the rodent model, 

which is the source of the vast majority of data on the neural basis of cognitive maps. This serves as a foundation for comparative analysis of other taxa to demonstrate that, although this line of inquiry is relatively new and small, important variations have been observed, tied largely to changes in both perception and ambulation, that may fundamentally alter how spatial cognition is implemented. This latter analysis emphasizes birds, as recent data in this order provide fundamental insights into how the selective pressures that drive changes in peripheral physiology also drive commensurate neuronal changes in spatial cognition.

1. Introduction

For mobile animals, efficient navigation is a key component of survival. 

Navigation permits both approach to rewards and escape from threats.

 Given the potential benefits to be reaped from better understanding space, it is perhaps not surprising that elements of spatial cognition can be found across the animal kingdom.

 Upon this foundation, however, evolution has sculpted additional cognitive abilities to enable progressively more complex strategies suited to varying ecological niches, culminating in the cognitive map.

 Understanding how cognitive maps are implemented physiologically and (importantly) how this implementation varies across taxa promises to deepen our understanding both of the basis for spatial cognition in general and 

of how it is shaped by pressures in the natural environment.

Decades of research have been conducted on this topic and have built a relatively comprehensive model for how spatial cognition supports navigation and memory. 

Here we first describe many of the general themes that have been uncovered to date in our understanding of spatial cognition, focusing on the rodent model.

 This provides a foundation for comparing how variations in these basic principles shape the implementation of spatial cognition across taxa. This latter analysis will focus on recent data, particularly from birds, that have fundamental implications for our understanding of how evolution sculpts the neural architecture underlying spatial cognition. Before focusing on cognitive maps, however, it is worth providing some context on the maps relative to other strategies of navigation, such as path integration.