पार्किन्सन रोगाच्या रुग्णांमधील चालण्याच्या सुधारणेसाठी संगीत थेरपीच्या संशोधनातील प्रगती

 Ref

इंट जे एन्व्हायर्न रिसर्च पब्लिक हेल्थ. २०२२ ऑगस्ट ४; १९(१५):९५६८. doi: १०.३३९०/ijerph१९१५९५६८

पार्किन्सन रोगाच्या रुग्णांमधील चालण्याच्या सुधारणेसाठी संगीत थेरपीच्या संशोधनातील प्रगती

झुओलिन वू १, लिंग्यू काँग १, किउशिया झांग १,*

संपादक: पॉल बी ट्चौनवू१

पार्किन्सन रोगामुळे होणाऱ्या चालण्यातील दोषांवर उपचार करण्यासाठी संगीत थेरपी हा एक प्रभावी मार्ग आहे.

लयबद्ध संगीताद्वारे उत्तेजन, उपचारात्मक गायन आणि उपचारात्मक वाद्यवादन यांचा वापर अनेकदा वैद्यकीय व्यवहारात केला जातो.

पार्किन्सन रोगाच्या रुग्णांच्या चालण्यावर संगीत थेरपीच्या परिणामांच्या कार्यप्रणालीमध्ये लहान मेंदूच्या (सेरेबेलम) कार्याची भरपाई, लयबद्धता, प्रेरक शिक्षणाला गती देणे, चेतासंस्थेतील सुसंगततेला उत्तेजन देणे आणि कॉर्टिकल क्रियाकलापांमध्ये वाढ यांचा समावेश होतो.

रुग्णांच्या चालण्यावर संगीत थेरपीचा हस्तक्षेप पूर्ण करण्यासाठी आणि त्यांना अधिक चांगल्या प्रकारे बरे होण्यास मदत करण्यासाठी सर्व यंत्रणा एकत्रितपणे कार्य करतात. या शोधनिबंधात, पार्किन्सन्स आजाराच्या रुग्णांमधील चालण्याच्या विकारांवर संगीत थेरपीच्या परिणामाचा आढावा घेण्यात आला आहे आणि काही सूचना मांडण्यात आल्या आहेत.

Music Therapy on Gait Intervention in Parkinson's

 

Int J Environ Res Public Health. 2022 Aug 4;19(15):9568. doi: 10.3390/ijerph19159568

Research Progress of Music Therapy on Gait Intervention in Patients with Parkinson’s Disease

Zhuolin Wu 1, Lingyu Kong 1, Qiuxia Zhang 1,*

Editor: Paul B Tchounwou1

Music therapy is an effective way to treat the gait disorders caused by Parkinson’s disease. 

Rhythm music stimulation, therapeutic singing, and therapeutic instrument performance are often used in clinical practice. 

The mechanisms of music therapy on the gait of patients with Parkinson’s disease include the compensation mechanism of cerebellum recruitment, rhythm entrainment, acceleration of motor learning, stimulation of neural coherence, and increase of cortical activity. 

All mechanisms work together to complete the intervention of music therapy on patients’ gait and help patients to recover better. In this paper, the effect of music therapy on gait disorders in Parkinson’s disease patients was reviewed, and some suggestions were put forward.

Music for people with Dementia

 Ref

. 2014 Jan 13;18(6):706–716. doi: 10.1080/13607863.2013.875124

The importance of music for people with dementia: the perspectives of people with dementia, family carers, staff and music therapists

Orii McDermot ^a,b,c,*, Martin Orrell ^a,d, Hanne Mette Ridder ^b

^Introduction

^{Music-based interventions including music therapy, community singing groups and music listening are widely accepted as beneficial for the}

 ^{psychological well-being of people with dementia.}

 ^{Music may be valued as an easily accessible and stimulating medium, which can be enjoyed alone or with others even in the context of severe dementia.}

 ^{Care home residents with dementia and families have highlighted music listening, singing and dancing as particularly meaningful amongst all care home activities (Harmer & Orrell, 2008).} 

^{Sixsmith and Gibson (2007) conducted interviews with 26 people with dementia and their carers and found that music was not only enjoyed in its own right, but was also valued as a social activity. The ability to appreciate and engage with music remained intact even as cognitive functions deteriorated. A disadvantage of their study may be that it made a limited attempt to link the study findings with a theoretical framework of dementia care, other than mentioning that the study was ‘guided by the ecological model of well-being’ (Sixsmith & Gibson, 2007, p. 129). A recent narrative synthesis systematic review on music therapy in dementia also identified a limited use of relevant theoretical frameworks (McDermott, Crellin, Ridder, & Orrell, 2013). To understand how and why music interventions may be beneficial for the psychological well-being of people with dementia, it is necessary to go beyond summarising the study findings and contextualise the study outcome with the aim of developing a theoretical model for music in dementia.}

^{The centrality of engaging directly with the experience of people with dementia and trying to understand the viewpoint of the person with dementia became prominent in the 1990s (Brooker, 2007). Kitwood is particularly known for establishing the concept of person-centred care in dementia where the personhood of an individual with dementia forms the basis of care (Brooker, 2007; Kitwood, 1993a, 1997; Kitwood & Bredin, 1992). Kitwood (1997) defined personhood as: ‘a standing or status that is bestowed upon one human being, by others, in the context of relationship and social being. It implies recognition, respect and trust’ (Kitwood, 1997, p. 8). He argued how the personal psychology of the person with dementia is affected by the social psychology of the care culture and debated how the clinical manifestation of a dementia may arise from a complex interaction between personality, biography, physical health, neurological impairment, and social psychology (Kitwood, 1993b). The quality and sensitivity of the interpersonal process between a person with dementia and a carer is one of the key components of person-centred care. This has a particular relevance to music therapy where relationship-building through musical interactions is the core of the therapeutic intervention. Trevarthen and Malloch (2008) argued that music making was a human activity that communicates motives. The theory of communicative musicality (Trevarthen & Malloch, 2008) also resonates with Kitwood's argument on understanding the communicative attempt made by people with dementia.}

^{Spector and Orrell (2010) proposed an updated biopsychosocial model of dementia that ‘disaggregates psychosocial and biological processes, with the aim of understanding the inter-relationship between the two’ (p. 959). The biopsychosocial model also disaggregates tractable factors (‘aspects which may be amenable to change’) and fixed factors (‘aspects which relate to history or risk factors and therefore may not be amenable to change’). Examples of tractable psychosocial factors include mental stimulation, mood, coping strategies, personal psychology and social environment, whereas fixed psychosocial factors are closely linked to the person's personality traits, previous life events and education. The biopsychosocial model urges clinicians and researchers to view dementia as ‘something which is malleable and where change, adaptation and improvement is possible’ (Spector & Orrell, 2010, p. 959). Although the model has not been empirically tested yet, it provides a comprehensive framework where the impact of dementia is presented as a process, rather than just as an end-product, thus allowing an intervention to influence its process.}

^{Some aspects of musical experiences may influence a person's psychosocial tractable factors, or may be linked with the person's psychosocial fixed factors. This paper does not explore the effects of music on the biological aspects of the biopsychosocial model, even though the effects of music therapy on physiological changes in people with dementia have been discussed (McDermott et al., 2013). The investigation of the effects of music on the psychosocial factors may help us understand how and why music impacts on people with dementia and guide the development of a theoretical model.}

**मेटफॉर्मिन आणि टाईप २ मधुमेह डिमेंशियाचा (स्मृतिभ्रंशाचा धोका)

 

Aging Dis. 2019 Feb 1;10(1):37–48. doi: 10.14336/AD.2017.1202

**मेटफॉर्मिन आणि टाईप २ मधुमेह रुग्णांमधील डिमेंशियाचा (स्मृतिभ्रंशाचा) धोका**

Tseng Chin-Hsiao 1,2,3,*

**सारांश**

या पूर्वलक्षी समूहाभ्यासामध्ये (retrospective cohort study), तैवानच्या 'राष्ट्रीय आरोग्य विमा'च्या (National Health Insurance) प्रतिपूर्ती डेटाबेसचा वापर करून, टाईप २ मधुमेह रुग्णांमध्ये मेटफॉर्मिनच्या वापराशी संबंधित डिमेंशियाच्या धोक्याची तपासणी करण्यात आली.

या रुग्णांना १९९९-२००५ या कालावधीत नव्यानेच मधुमेह झाल्याचे निदान झाले होते आणि ३१ डिसेंबर २०११ पर्यंत त्यांच्यावर पाठपुरावा (follow-up) ठेवण्यात आला होता.

मेटफॉर्मिनचा वापर कधीतरी केलेल्या १,४७,७२९ रुग्णांचा आणि कधीही वापर न केलेल्या १५,६७६ रुग्णांचा एक 'अजोडित समूह' (unmatched cohort)

 निश्चित करण्यात आला; त्यानंतर 'प्रोपेंसिटी स्कोर' (PS) पद्धतीचा वापर करून, मेटफॉर्मिनचा वापर केलेल्या १५,६७६ रुग्णांचा आणि वापर न केलेल्या १५,६७६ रुग्णांचा एक 'जोडित समूह' (matched-pair cohort) तयार करण्यात आला.

PS चा वापर करून 'उपचारांच्या संभाव्यतेचे व्यस्त भारांकन' (inverse probability of treatment weighting) समाविष्ट असलेल्या 'कॉक्स रिग्रेशन' (Cox regression) पद्धतीद्वारे 'हॅझार्ड रेशो' (धोक्याचे गुणोत्तर) अंदाजित करण्यात आले. निष्कर्षांवरून असे दिसून आले की, अजोडित समूहामध्ये—

मेटफॉर्मिनचा वापर कधीही न केलेल्या ७१३ रुग्णांना आणि वापर केलेल्या ३,९४३ रुग्णांना डिमेंशिया झाला; याचा घटनादर (incidence rate) अनुक्रमे १,००,००० 'व्यक्ती-वर्ष' (person-years) मागे १०२९.२० आणि ५७०.०३ इतका नोंदवला गेला. एकूण हॅझार्ड रेशो

०.५५० (९५% विश्वास्यता अंतराल: ०.५०८-०.५९६) इतका होता. मेटफॉर्मिन उपचारांच्या एकूण कालावधीच्या पहिल्या (<२७.० महिने), दुसऱ्या (२७.०-५८.१ महिने) आणि तिसऱ्या (>५८.१ महिने) 'तृतीयांश' (tertile) गटांसाठी हॅझार्ड रेशो अनुक्रमे ०.९७५ (०.८९३-१.०६६), ०.५५४ (०.५०६-०.६०७) आणि ०.२८६ (०.२५९-०.३१५) इतका आढळला.  जुळवून घेतलेल्या गटातील (matched cohort) विश्लेषणांनुसार, एकूण 'हॅझार्ड रेशो' (hazard ratio)

 0.707 (0.632-0.791) इतका आढळून आला; तसेच संबंधित 'टर्टाइल'साठी (tertiles) हा रेशो अनुक्रमे 1.279 (1.100-1.488), 0.704 (0.598-0.829) आणि 0.387 (0.320-0.468) इतका होता.

थोडक्यात सांगायचे तर, मेटफॉर्मिनच्या वापराचा संबंध 'डिमेंशिया'चा (स्मृतिभ्रंशाचा) धोका कमी होण्याशी आहे.

कृपया आपल्या डॉक्टरांचा सल्ला घ्या.

Metformin and the Risk of Dementia Introduction

. 2019 Feb 1;10(1):37–48. doi: 10.14336/AD.2017.1202

Metformin and the Risk of Dementia in Type 2 Diabetes Patients

Tseng Chin-Hsiao ^1,2,3,*

---

Dementia can be caused by vascular etiology or neurodegenerative disease (Alzheimer’s disease). It is a syndrome characterized by deterioration in memory and loss of daily self-care ability.

 It affects mainly the older people but may also happen in the younger generation. 

The World Health Organization (2017) has recognized the growing incidence of dementia in the world population and estimated that the number of people with dementia is currently around 47 million in the world and each year nearly 10 million new cases will add into the growing pool of patients (www.who.int/mediacentre/factsheets/fs362/en/). 

A call for actions and research priorities to reduce the global burden of dementia has been advocated following the First World Health Organization Ministerial Conference on Global Action Against Dementia summoned in March 2015 [1].

Elevated blood glucose may impair cerebral function and patients with diabetes have an increased risk of dementia [2].

 The link between diabetes and dementia is probably multifactorial and mechanisms may involve inflammation, oxidative stress, atherosclerosis, amyloid-β deposition, brain insulin resistance with hyper-insulinemia, advanced glycation end-products (AGEs) and dysregulation of lipid metabolism [3,4].

Metformin is now considered the first-line therapy

 for type 2 diabetes mellitus. It reduces blood glucose level by reducing hepatic gluconeogenesis and increasing muscular glucose uptake through activation of the 5’-adenosine monophosphate-activated protein kinase (AMPK) [5].

 In patients with type 2 diabetes mellitus, in addition to its glucose lowering effect, metformin has also been shown to reduce the risk of atherosclerotic events and cancers and have an anti-aging effect [6].

Studies evaluating the effect of metformin on the risk of dementia are still rare. Four population-based observational studies can be found in the literature, 

three from Taiwan using the administrative database of the National Health Insurance (NHI) and one from the UK using the General Practice Research Database. 

The first study by Hsu et al. from Taiwan showed that users of metformin only (n=1864, hazard ratio 0.76, 95% confidence interval 0.58-0.98) and users of metformin plus sulfonylureas (n=9257, hazard ratio 0.65, 95% confidence interval 0.56-0.74) had lower risk of dementia while compared to diabetes patients without taking any antidiabetic drugs (n=10519) [7]. 

The second study from Taiwan by Cheng et al. enrolled new-onset type 2 diabetes patients who had been using single oral antidiabetic drug of metformin, sulfonylureas and thiazolidinediones (TZDs), respectively [8].

 When metformin users were treated as the referent group, the risk of dementia was significantly higher for users of TZDs but not for users of sulfonylureas [8].

 The third study from Taiwan by Kuan et al. published recently compared 4651 metformin users and a comparable number of non-users matched on propensity score (PS) [9]. 

They showed a significantly higher risk in metformin users with an adjusted hazard ratio of 1.66 (95% confidence interval 1.35-2.04). The UK study by Imfeld et al. showed an increased risk of dementia associated with metformin use (odds ratio 1.71, 95% confidence interval 1.12-2.60) by using a matched case-control design including 7086 incident cases of Alzheimer’s disease and 7086 controls without dementia [10].

In a recent meta-analysis evaluating the impact of insulin sensitizers on the incidence of dementia, Ye et al. showed a statistical trend of risk reduction associated with the use of either TZDs (relative risk 0.75, 95% confidence interval 0.56-1.00, P=0.050) or metformin (relative risk 0.79, 95% confidence interval 0.62-1.01, P=0.064) [11].

Conflicting findings in the effect of metformin on cognitive function were also observed between a follow-up study conducted in Singapore and a small clinical study conducted in Australia. Ng et al. compared the cognitive function of 204 metformin users versus 161 non-users of diabetes patients recruited from the population-based Singapore Longitudinal Aging Study [12].

 They showed that metformin use was associated with a lower risk of cognitive impairment (odds ratio 0.49, 95% confidence interval 0.25-0.95). In the Australian clinical study, Moore et al. showed that, among subgroup participants with diabetes (n=104, 35 metformin users and 91 non-users), worse cognitive performance was observed in metformin users (odds ratio 2.23, 95% confidence interval 1.05-4.75) [13].

Because metformin is widely used in a large number of diabetes patients, the conflicting findings of metformin on dementia risk and cognitive function warrant more in-depth research to clarify whether it can be beneficial or harmful. 

Therefore, the present study aimed at investigating the risk of dementia associated with metformin use in type 2 diabetes patients with careful consideration of potential bias and confounding commonly encountered in pharmacoepidemiological studies using existing administrative databases.

Please take Doctor advice

Metformin and the risk of Dementia

 Aging Dis. 2019 Feb 1;10(1):37–48. doi: 10.14336/AD.2017.1202

Metformin and the Risk of Dementia in Type 2 Diabetes Patients

Tseng Chin-Hsiao 1,2,3,*

Abstract

This retrospective cohort study investigated dementia risk associated with metformin use in type 2 diabetes patients by using the reimbursement database of the Taiwan’s National Health Insurance. 

The patients had new-onset diabetes during 1999-2005 and were followed up until December 31, 2011. 

An unmatched cohort of 147,729 ever users and 15,676 never users of metformin were identified, and a matched-pair cohort of 15,676 ever users and 15,676 never users was created by propensity score (PS). 

Hazard ratios were estimated by Cox regression incorporated with the inverse probability of treatment weighting using PS. Results showed that in the unmatched cohort, 

713 never users and 3943 ever users developed dementia with respective incidence of 1029.20 and 570.03 per 100,000 person-years. The overall hazard ratio 

was 0.550 (95% confidence interval: 0.508-0.596). The hazard ratio for the first (<27.0 months), second (27.0-58.1 months) and third (>58.1 months) tertile of cumulative duration of metformin therapy was 0.975 (0.893-1.066), 0.554 (0.506-0.607) and 0.286 (0.259-0.315), respectively. 

Analyses in the matched cohort showed an overall hazard ratio of 0.707 (0.632-0.791) and the hazard ratio for the respective tertile was 1.279 (1.100-1.488), 0.704 (0.598-0.829) and 0.387 (0.320-0.468).

 In conclusion, metformin use is associated with a reduced dementia risk.

         Please consult your Doctor

सीताफळ आणि आरोग्यदायी फायदे

 

  

फूड्स

. २०२५ ऑक्टोबर २;१४(१९):३४१३. doi: १०.३३९०/foods१४१९३४१३

सीताफळाचे (ॲनोना स्क्वामोसा) पोषण, जैविक क्रिया आणि आरोग्य फायदे यांचा आढावा: फायटोकेमिकल्सपासून संभाव्य उपयोगापर्यंत

निंगली ची १,२, शाओ गोंग १,२,*, यांग लुओ ३, चेंगहान झांग ४, जिंगजिंग चेन १,*, टिंगहुई चेन २

संपादक:

 ४.१ सीताफळ हे जीवनसत्त्वे, खनिजे, आहारातील तंतुमय पदार्थ (फायबर) आणि अँटीऑक्सिडंट्सने समृद्ध आहे, जे रोगप्रतिकारशक्ती वाढवण्यास आणि हृदय व रक्तवाहिन्यांसंबंधी आरोग्य सुधारण्यास मदत करतात. भारतात, त्वचारोग, अल्सर, अपचन, संधिवात आणि ट्यूमरवर उपचार करण्यासाठी, तसेच वेदना कमी करण्यासाठी, कीटक दूर ठेवण्यासाठी आणि मलेरियाचा सामना करण्यासाठी लोक औषधोपचारात याचा मोठ्या प्रमाणावर वापर फार पूर्वीपासून केला जात आहे [४].  कच्च्या फळात टॅनिन असतात, जे तीव्र अतिसार आणि आवळ्याच्या उपचारासाठी औषधांमध्ये तुरट म्हणून वापरले जातात. ठेचलेल्या पानांची पेस्ट बनवून ती फोड, पुटकुळ्या आणि व्रणांवर लावली जात असे. आधुनिक औषधशास्त्रीय प्रयोगांद्वारे सिद्ध झाल्याप्रमाणे, फळाचे अनेक औषधी गुणधर्म, जसे की कर्करोगविरोधी, दाहशामक आणि रक्तातील साखरेच्या प्रतिसादाचे नियमन, हे प्रामुख्याने त्यातील फ्लेव्होनॉइड्स, टर्पेन्स, ॲसिटोजेनिन, स्क्वामॉन्स आणि अल्कलॉइड्स [21,44] यांसारख्या जैव-सक्रिय संयुगांमुळे आहेत. निष्कर्षतः, सीए (CA) आणि त्याचे उप-उत्पादन हे नवीन कार्यात्मक अन्न आणि औषधांच्या विकासासाठी आशादायक पर्याय आहेत आणि त्याचे आरोग्य फायदे आकृती २ मध्ये दर्शविले आहेत.

४.३. रक्तातील साखरेच्या प्रतिसादाचे नियमन

मधुमेहामध्ये दीर्घकाळ रक्तातील साखरेचे प्रमाण वाढलेले असते, आणि हर्बल पदार्थ सुरक्षित उपचारात्मक पर्याय प्रदान करतात.  पारंपारिक मेक्सिकन लोकवैद्यक म्हणून, CA (लगदा, पाने आणि साल) चा वापर हायपरग्लायसेमिया आणि मधुमेहाच्या सहाय्यक व्यवस्थापनासाठी, विशेषतः रोगाच्या सुरुवातीच्या टप्प्यात केला जातो [52]. हे सिद्ध झाले आहे की मानक औषध अकार्बोसच्या तुलनेत CAP आणि CAL दोन्ही अर्क α-ग्लुकोसिडेस आणि α-अमायलेज क्रियाकलापांचे लक्षणीयरीत्या अधिक मजबूत प्रतिबंध दर्शवतात [53].  प्राण्यांवरील प्रयोगांमध्ये, सालीच्या लायोफिलायझेटने (१००-२०० मिग्रॅ/किलो) निरोगी विस्टार उंदरांमध्ये जेवणानंतरची ग्लुकोज पातळी प्रभावीपणे कमी केली आणि १४ दिवसांच्या उपचारानंतर टाईप २ मधुमेह असलेल्या उंदरांमध्ये उपवास न करता घेतलेली केशिका ग्लुकोज, ग्लुकोज असहिष्णुता आणि इन्सुलिन प्रतिसादात लक्षणीय सुधारणा केली [५४]. त्याच वेळी, पानांच्या हायड्रोअल्कोहोलिक अर्काने (तीनशे पन्नास मिलिग्रॅम प्रति किलोग्रॅम) सामान्य ग्लुकोज पातळी असलेल्या आणि ॲलोक्झान-प्रेरित मधुमेह असलेल्या दोन्ही प्रकारच्या उंदरांमध्ये जेवणानंतरची रक्तातील ग्लुकोज पातळी लक्षणीयरीत्या कमी केली, ज्यामुळे ग्लायब्युराइडच्या तुलनेत समान किंवा श्रेष्ठ मधुमेह-विरोधी प्रभाव दिसून आला [५५]. हे निष्कर्ष एकत्रितपणे रक्तातील ग्लुकोज नियंत्रित करणाऱ्या यंत्रणांना पुष्टी देतात आणि टाईप २ मधुमेहासाठी एक पूरक उपचार म्हणून त्याच्या क्षमतेला समर्थन देतात.

४.४. संज्ञानात्मक कार्यात सुधारणा

CAL स्मरणशक्ती वाढवण्यासाठी आणि न्यूरोडीजनरेटिव्ह विकारांना प्रतिबंध करण्यासाठी संभाव्य क्रियाकलाप दर्शवते.  स्कोपोलॅमिन-प्रेरित स्मृतिभ्रंशाच्या उंदरांच्या मॉडेल्समध्ये, सीएएल (CAL) अर्काने एकूण ॲसिटिलकोलीन कमी करून आणि कोलीन ॲसिटिलट्रान्सफरेजची क्रियाशीलता वाढवून कोलिनर्जिक प्रणाली नियंत्रित केली, ज्यामुळे ऑक्सिडेटिव्ह ताण आणि कोलिनर्जिक बिघाडाशी संबंधित स्मृतीभ्रंश प्रभावीपणे रोखला गेला [56]. अमायलोइड-बीटा-इंजेक्टेड अल्झायमर रोगाच्या (AD) मॉडेल्समध्ये, त्याच्या इथेनॉल अर्काने एपिडर्मल ग्रोथ फॅक्टर रिसेप्टर आणि जी प्रोटीन-कपल्ड रिसेप्टर कायनेज २ मार्गांद्वारे ऑक्सिडेटिव्ह ताण, न्यूरॉनचा मृत्यू, अमायलोइड-बीटाचे एकत्रीकरण आणि स्मृतीतील कमतरता लक्षणीयरीत्या कमी केली [57]. एकत्रितपणे, सीएएल (CAL) अल्झायमर रोगासाठी एक उपचारात्मक उमेदवार आणि संज्ञानात्मक सुधारणेसाठी कार्यात्मक अन्न म्हणून आशादायक आहे.

४.५. हृदय व रक्तवाहिन्यासंबंधी आणि मेंदू व रक्तवाहिन्यासंबंधी रोगांचे प्रतिबंध

सीए (CA) अनेक यंत्रणांद्वारे हृदय व रक्तवाहिन्यांच्या आरोग्यास प्रोत्साहन देते, आणि त्याचे संतुलित पोटॅशियम-सोडियम प्रमाण रक्तदाब स्थिर ठेवण्यास मदत करते; भरपूर मॅग्नेशियम हृदयाच्या स्नायूंचे कार्य वाढवते आणि पेटके कमी करते, ज्यामुळे हृदयविकाराचा झटका आणि पक्षाघाताचा धोका कमी होतो. नियासिन आणि आहारातील फायबर आतड्यांतील शोषण रोखताना कोलेस्ट्रॉलची पातळी नियंत्रित करतात.  याव्यतिरिक्त, CA लिपिड्सवरील फ्री रॅडिकल हल्ले रोखते, हृदयाच्या आरोग्यास मदत करते [21].