गरम पेयांचे सेवन आणि अन्ननलिकेचा कर्करोग

 संदर्भ

Br J Cancer

. १९ फेब्रुवारी २०२५;१३२(७):६५२–६५९. doi: 10.1038/s41416-025-02953-2

यूके बायोबँक (UK Biobank) मधील गरम पेयांचे सेवन आणि अन्ननलिकेचा कर्करोग: एक 'प्रोस्पेक्टिव्ह कोहॉर्ट' अभ्यास

माकी इनु-चोई १,✉, येसेनिया रामिरेझ १, कैटलिन ओ'कॉनेल १, एमी बेरिंग्टन डी गोन्झालेझ २, सॅनफोर्ड एम. डॉसी १, ख्रिश्चन सी. ॲबनेट १, नील डी. फ्रीडमन १, एरिका लॉफ्टफील्ड १

सारांश

पार्श्वभूमी

दक्षिण अमेरिकेत अत्यंत गरम तापमानात प्यायले जाणारे 'माटे' (maté) हे चहाचेच एक प्रकार आहे; याचे सेवन अन्ननलिकेच्या स्क्वॅमस सेल कार्सिनोमा (ESCC) या कर्करोगासाठी एक जोखीम घटक मानले गेले आहे.

पद्धती

आम्ही यूके बायोबँकमधील ४,५४,७९६ प्रौढांमध्ये गरम पेयांचे (चहा आणि कॉफी) दैनंदिन सेवन आणि पसंतीचे तापमान यांचा, ESCC (n = २४२) आणि ॲडेनोकार्सिनोमा (EAC; n = ७१०) या कर्करोगांच्या घटनांशी असलेला संबंध तपासला. 'मल्टिव्हेरियबल कॉक्स प्रोपोर्शनल हॅझार्ड्स रिग्रेशन'चा वापर करून हॅझार्ड रेशो (HRs) आणि ९५% कॉन्फिडन्स इंटरव्हल्स (CIs) यांचा अंदाज लावला गेला.

निकाल

पेय न पिणाऱ्यांच्या आणि कोमट तापमानातील पेये पिणाऱ्यांच्या (संदर्भ गट) तुलनेत, दिवसाला ४-६ कप (HR, १.९७; ९५% CI, १.१४–३.३८) किंवा त्याहून अधिक गरम पेये पिणे हे ESCC च्या उच्च जोखमीशी संबंधित असल्याचे आढळले; गरम पेयांचे दैनंदिन सेवन जसजसे वाढले, तसतसे HRs मध्येही वाढ झाली (P-trend < ०.०१). अत्यंत गरम पेये पिणाऱ्यांमध्ये ESCC ची जोखीम अधिक होती; दिवसातून ≤ ४ कप पिण्यामुळे धोका २.५ पटीने जास्त असल्याचे दिसून आले (HR, २.५२; ९५% CI, १.२७–५.०३), आणि अति गरम पेयांचे दैनंदिन सेवन वाढल्याने धोका वाढला (P-trend < ०.०१). EAC साठी कोणताही स्पष्ट संबंध आढळला नाही.

निष्कर्ष

आमच्या निष्कर्षांमधून नवीन पुरावा मिळतो की, यूकेमध्ये जिथे गरम चहा आणि कॉफी पिणे सामान्य आहे, तिथे गरम किंवा अति गरम पेये पिणे हे ESCC साठी एक धोकादायक घटक आहे.

Hot beverage intake and oesophageal cancer

Ref

. 2025 Feb 19;132(7):652–659. doi: 10.1038/s41416-025-02953-2

Hot beverage intake and oesophageal cancer in the UK Biobank: prospective cohort study

Maki Inoue-Choi 1,✉, Yesenia Ramirez 1, Caitlin O’Connell 1, Amy Berrington de Gonzalez 2, Sanford M Dawsey 1, Christian C Abnet 1, Neal D Freedman 1, Erikka Loftfield 1

Abstract

Background

Drinking maté, a type of tea consumed at a very hot temperature in South America has been considered as a risk factor for oesophageal squamous cell carcinoma (ESCC).

Methods

We assessed daily intake and preferred temperature of

 hot beverages (tea and coffee) in relation to incident ESCC (n = 242) and adenocarcinoma (EAC; n = 710) among 454,796 adults in the UK Biobank. Hazard ratios (HRs) and 95% confidence intervals (CIs) were estimated using multivariable Cox proportional hazards regression.

Results

Relative to non-drinkers and warm temperature drinkers (referent group), drinking 4–6 cups/d (HR, 1.97; 95% CI, 1.14–3.38) or more of hot temperature beverages was associated with higher risk of ESCC; HRs increased with increasing daily intake of hot temperature beverages (P-trend < 0.01). ESCC risk was still higher for those who drank very hot beverages; drinking ≤ 4 cups/d was associated with a 2.5-fold higher risk (HR, 2.52; 95% CI, 1.27–5.03), and risk increased with increasing daily intake of very hot temperature beverages (P-trend < 0.01). There was no clear association for EAC.

Conclusions

Our findings provide new evidence that drinking hot or very hot beverages is a risk factor for ESCC in the UK where drinking hot tea and coffee is common.

Weight Loss and drium stick leaves ext

Ref

 Food Science & Nutrition logo

Food Sci Nutr. 2026 Aug 28;14(9):e72292. doi: 10.1002/fsn3.72292

Impacts of M. oleifera Leaf Extract on Weight Loss, the Metabolomic Profile, and the Intestinal Microbiota in Individuals With Simple Obesity

Xiaoxian Zhou 1,2, Daoqiang He 3, Jia Xiong 1, Xinle Zhang 1, Yongfang Zhou 4, Jia Luo 1, Lan Zhou 3, Huilin Chen 3, Jingwen Dao 3, Fei Mi 1, Yanjiao Wang 1, Shaoxiong Wu 1,✉, Hongmei Pan 1,✉

Morlringa oleifera leaf extract is simply Drum stick leaves. Leaf extract reduces body weight.

Introduction

Obesity/overweight, characterized by the World Health Organization (WHO) as the abnormal accumulation of fat in the body, poses a significant threat to human health. 

Since 1980, the global prevalence of obesity/overweight has nearly doubled, and one out of every three people is now considered overweight. This trend is increasingly affecting younger people, making obesity a major public health concern and a life‐threatening condition (Zhu et al. 2022

; Lin and Li 2021; Jebeile et al. 2022).

 Obesity can increase the risk of numerous noncommunicable diseases in humans, such as hypertension, dyslipidaemia, type 2 diabetes mellitus (T2DM),

 cardiovascular disease, osteoporosis, asthma, and various malignancies, and can impact nearly all organs and systems (Safaei et al. 2021; De Lorenzo et al. 2019).

 Several factors contribute to the development of obesity, including genetics, lifestyle habits, dietary habits, feeding practices, and the gut microbiota (Endalifer and Diress 2020

).

 At present, measures for preventing and controlling obesity include dietary interventions, pharmaceutical interventions, lifestyle changes, and surgical approaches. 

Conventional weight loss drugs include liraglutide, somatostatin, and orlistat, among others (Chao et al. 2021; Aaseth et al. 2021) 

However, pharmaceutical interventions and surgery may have adverse effects; for example, orlistat can cause diarrhea.

 Lm Therefore, there has been increasing interest in the use of natural, active food components in weight loss research.

Gut microbiota are closely associated with the development of several diseases, including neurodegenerative diseases, schizophrenia, and obesity (Cryan et al. 2019). The ratio of the abundance of thick‐walled bacteria to that of Bacteroidetes has been used as a marker of susceptibility to obesity: the higher this ratio is, the greater the risk of fat accumulation. Compared with nonobese individuals, individuals with obesity exhibit higher relative abundances of Prevotellaceae and Enterobacteriaceae; lower relative abundances of Christensenellaceae, Methanobacteriales, Lactobacillus, Bifidobacteria, Akkermansia, and other beneficial flora; and reduced diversity in their 

gut microbiota (Tseng and Wu 2019). Gut microbiota regulate the absorption of energy and the storage of fat (Abenavoli et al. 2019) and affect the secretion of appetite‐related hormones such as GLP‐1, ghrelin, PYY, and LEP (Asadi et al. 2022; Liu et al. 2021). Given these links between the gut microbiota and obesity, the use of probiotics has become a hot topic in the control of obesity.

Moringa oleifera leaf extracts are widely used in various products, such as foods, cosmetics, pharmaceuticals, and livestock feed, and exhibit anti‐inflammatory, antioxidant, antibacterial, hypotensive, hepatoprotective, antiulcer, diuretic, antidiabetic, and anticancer effects (Rode et al. 2022; Hodas et al. 2021). 

Studies have shown that M. oleifera leaf extracts can significantly alleviate metabolic disorders in obese rodents fed a high‐fat diet by lowering resistin levels, increasing lipocalin levels and mitigating increases in body weight and visceral fat accumulation through the regulation of lipid metabolism, leptin, and obesity‐related genes (Wu et al. 2021; Alkhudhayri et al. 2021; Kilany et al. 2020; Kundimi et al. 2020). In addition, M. oleifera leaf extract can increase the content of beneficial bacteria while decreasing the abundances of harmful bacteria in the feces of obese animal models and improve body weight, lipid levels, and insulin resistance. These findings suggest that M. oleifera leaf extract may improve lipid metabolism by regulating the gut microbiota (Li et al. 2022).

Although M. oleifera leaf extracts have been shown to induce weight loss, alleviate metabolic disorders, and increase the abundance of beneficial gut microbiota in in vitro and in vivo experiments, there is insufficient evidence for these roles in humans. Therefore, the goal of the present study was to investigate the effects of M. oleifera leaf extract on weight loss, metabolism, and the gut microbiota in a sample of individuals with simple obesity.

Etiology of constipation

 

Ref

Ann Med. 2026 Jun 19;58(1):2684172. doi: 10.1080/07853890.2026.2684172

Constipation with bloating: a clinical approach to evaluation and management

David J Cangemi a,✉, Adam P Laitman b, Orit Faiman b, Bianca W Chang 

Etiology of constipation with bloating symptoms

Several GI disorders should be considered in an adult experiencing constipation with bloating, including CIC, IBS (predominant constipation [IBS-C] or mixed type [IBS-M]), pelvic floor dysfunction (PFD; e.g. dyssynergic defecation and structural pelvic floor abnormalities), and intestinal microbial overgrowth, specifically intestinal methanogen overgrowth (IMO). Additionally, though bloating can occur in the setting of impaired GI motility, motility disorders, such as gastroparesis and chronic intestinal pseudo-obstruction, are relatively uncommon (Figure 1) [6,18–30].

 Non-GI, secondary causes of constipation should also be considered [20].

 Constipation may be secondary to or exacerbated by metabolic disorders (e.g. diabetic neuropathy and hypothyroidism), electrolyte imbalances/abnormalities (e.g. hypercalcemia, hypokalemia, and hypomagnesemia), endometriosis, and neurologic disorders (e.g. Parkinson’s disease and small fiber neuropathy), among other causes [20,26–29,31].

 Inquiry about prescription and over-the-counter (OTC) product use is important because many commonly administered medications, such as anticholinergics, calcium-containing antacids, opioid analgesics, and dietary supplements (e.g. iron, calcium) may cause constipation [20]. 

This article focuses on potential GI-related causes; readers seeking additional information on secondary etiologies should consider reviewing these cited references [32–34].

 Celiac disease (i.e. autoimmunity characterized by abnormal reaction to gluten in genetically susceptible individuals), nonceliac gluten sensitivity (i.e. reaction to gluten that is not mediated by allergy or autoimmunity), and food intolerance are potential underlying contributors to bloating; however, these conditions more commonly present with diarrhea than constipation [19,35].

पोट फुगण्यासह बद्धकोष्ठतेच्या लक्षणांची कारणमीमांसा

पोट फुगण्यासह बद्धकोष्ठता: प्रस्तावना

 संदर्भ

 ऍन मेड. 2026 जून 19;58(1):2684172. doi: 10.1080/07853890.2026.2684172

पोट फुगण्यासह बद्धकोष्ठता: मूल्यांकन आणि व्यवस्थापनासाठी एक नैदानिक ​​दृष्टिकोन

डेव्हिड जे. कॅंगेमी a,✉, ॲडम पी. लैटमन b, ओरिट फेमन b, बियान्का डब्ल्यू. चांग 

Ref

Ann Med. 2026 Jun 19;58(1):2684172. doi: 10.1080/07853890.2026.2684172

Constipation with bloating: a clinical approach to evaluation and management

David J Cangemi a,✉, Adam P Laitman b, Orit Faiman b, Bianca W Chang 

मुख्य संदेश

ज्या रुग्णांमध्ये बद्धकोष्ठतेचे प्रमुख लक्षण म्हणून पोट फुगणे आढळते, त्यांची अंतर्निहित स्थितींसाठी तपासणी केली पाहिजे. यामध्ये बद्धकोष्ठतेसह इरिटेबल बाऊल सिंड्रोम (IBS-C), क्रॉनिक इडिओपॅथिक कॉन्स्टिपेशन (CIC), 

पेल्विक फ्लोर डिसफंक्शन आणि सूक्ष्मजीवांची अतिरिक्त वाढ (उदा. आतड्यातील मिथेनोजेनची अतिरिक्त वाढ) यांसारख्या इतर कारणांचा समावेश होतो.

जर अन्न असहिष्णुतेचा (food intolerances) संशय असेल, तर आहारावर निर्बंध घालण्याचा प्रयत्न सुचवला जाऊ शकतो,

 जसे की कमी-किण्वनक्षम ओलिगोसॅकराइड्स, डायसॅकराइड्स, मोनोसॅकराइड्स आणि पॉलीओल्स असलेला आहार.

अनेक मोठ्या, यादृच्छिक चाचण्यांमध्ये पोट फुगण्यात सुधारणा झाल्याचे दिसून आले आहे. आयबीएस-सी (IBS-C) किंवा सीआयसी (CIC) असलेल्या रुग्णांमध्ये जठरांत्र-लक्ष्यित औषधोपचार (उदा. स्राववर्धक)

असंगत मलत्याग असलेल्या रुग्णांसाठी बायोफीडबॅकसह पेल्विक फ्लोर फिजिकल थेरपीचा विचार केला पाहिजे.

प्रस्तावना

पोट फुगण्यासह बद्धकोष्ठता: मूल्यांकन आणि

बद्धकोष्ठता आणि पोट फुगणे ही पचनसंस्थेची (GI) सामान्य त्रासदायक लक्षणे आहेत [1,2].

बद्धकोष्ठतेचे अंदाजित प्रमाण आशियाई देशांमध्ये 6% ते 9% पर्यंत,

तर युरोप आणि उत्तर अमेरिकेत 15% ते 17% पर्यंत आढळले आहे [3].

पोट फुगण्याचे अंदाजित प्रमाण पूर्व आशियाई देशांमध्ये सुमारे 11% पासून ते युरोपियन, लॅटिन अमेरिकन, मध्य पूर्व आणि उत्तर अमेरिकन देशांमध्ये सुमारे 20% पर्यंत आढळले आहे [4].

सामाजिक-सांस्कृतिक घटक रुग्णांच्या लक्षणांबद्दलच्या समजुतीमध्ये आणि नोंदवलेल्या प्रमाणाच्या दरांमध्ये फरक निर्माण करतात [3,5].

बद्धकोष्ठता आणि पोट फुगणे अनेकदा एकाच वेळी दिसून येतात [6,7].

पचनसंस्थेच्या (GI) लक्षणांच्या गैर-जैविक कारणांमुळे ग्रस्त असलेल्या 51,425 लोकांच्या जागतिक सर्वेक्षणात, ज्या व्यक्तींनी 30% पेक्षा जास्त वेळा शौचास होऊन बद्धकोष्ठता होत असल्याचे सांगितले, त्यापैकी सुमारे एक-तृतीयांश व्यक्तींनी आठवड्यातून किमान एकदा पोट फुगत असल्याचेही सांगितले [4].

 इरिटेबल बाऊल सिंड्रोम विथ कॉन्स्टिपेशन (IBS-C) किंवा क्रॉनिक इडिओपॅथिक कॉन्स्टिपेशन (CIC) असलेल्या व्यक्तींमध्ये पोट फुगण्याचे प्रमाण जास्त होते, या लोकसंख्येपैकी अनुक्रमे ७१% आणि ३६% लोकांनी आठवड्यातून किमान एकदा पोट फुगल्याचे सांगितले [४].

आणखी एका जागतिक सर्वेक्षणात (N = २०,०९९), मागील ६ महिन्यांत बद्धकोष्ठता झाल्याचे नोंदवलेल्या १०,४२५ (५१.९%) व्यक्तींपैकी, ६५% लोकांनी पोट फुगणे/ताणले जाणे याचाही अनुभव सांगितला [७]. विशेष म्हणजे, इटलीमध्ये IBS-C (n = ३६९) किंवा CIC (n = १८३४) असलेल्या रुग्णांच्या एका अभ्यासात, २-आठवड्यांच्या आठवण कालावधीवर आधारित, अनुक्रमे ९६% आणि ९१% असे पोट फुगण्याचे प्रमाण लक्षणीयरीत्या जास्त असल्याचे आढळून आले [१].

जरी रुग्णांना अनेकदा पोट फुगणे आणि उदर ताणणे हे एकाच वेळी जाणवत असले तरी, या दोन भिन्न घटना आहेत.

उदर ताणणे म्हणजे पोटाच्या घेरामध्ये वस्तुनिष्ठपणे मोजता येण्याजोगी वाढ, तर पोट फुगणे म्हणजे पोटात गॅस झाल्याची किंवा पोट भरल्यासारखे/दाबल्यासारखे वाटण्याची व्यक्तिनिष्ठ भावना आणि त्यात दिसणारा ताण समाविष्ट नसतो [2].

पोट फुगण्यामागील मूळ रोगशरीरक्रियाविज्ञान गुंतागुंतीचे आणि विविध आहे, ज्यावर या हस्तलिखितामध्ये पुढे चर्चा केली जाईल, तर उदर ताणणे हे आतड्यांमधील वायू किंवा मल यांचे प्रमाण वाढल्यामुळे होऊ शकते. ॲबडोमिनोफ्रेनिक डिससिनर्जिया, ज्यामध्ये आतड्यांमधील वायूच्या भाराला प्रतिसाद म्हणून डायफ्राम अयोग्यरित्या आकुंचन पावतो आणि पुढच्या भिंतीचे स्नायू अयोग्यरित्या शिथिल होतात, ज्यामुळे ताण निर्माण होतो, हे उदर ताणण्याचे एक दुर्लक्षित कारण आहे, विशेषतः आतडे-मेंदू परस्परसंवादाच्या विकारांमध्ये [8].

माहितीने असे दर्शविले आहे की बद्धकोष्ठता आणि पोट फुगणे या दोन्हीमुळे रुग्णाच्या आरोग्याशी संबंधित जीवनमानावर (QoL) परिणाम होतो [1,9].

 बद्धकोष्ठता ही सामान्य आरोग्य, सामाजिक कार्यक्षमता आणि मानसिक आरोग्यासाठी अत्यंत हानिकारक आहे, ज्यामुळे आरोग्याशी संबंधित जीवनमानावर (QoL) परिणाम होतो.

हे परिणाम मधुमेह आणि अस्थिसंधिवात (ऑस्टिओआर्थरायटिस) यांसारख्या जुनाट आजारांशी संबंधित परिणामांसारखेच असतात [10]. जुनाट बद्धकोष्ठता ही खराब जीवनमान आणि बिघडलेल्या सामान्य आरोग्याशी संबंधित आहे [11–13],

आणि लक्षणांची तीव्रता आणि जीवनमान यांच्यात एक तीव्र नकारात्मक सहसंबंध आढळतो [12].

बद्धकोष्ठता नसलेल्या व्यक्तींच्या तुलनेत, जुनाट बद्धकोष्ठता असलेल्या व्यक्तींच्या जीवनमानात लक्षणीय घट दिसून येते [10,14]; त्याचप्रमाणे, इरिटेबल बाऊल सिंड्रोम (IBS) असलेल्या व्यक्ती, IBS-C नसलेल्या व्यक्तींच्या तुलनेत आरोग्याशी संबंधित जीवनमान, कामाची उत्पादकता आणि क्रियाकलापांमध्ये अधिक घट अनुभवतात [15].

विशेष म्हणजे, पोट फुगण्याच्या समस्येने ग्रस्त असलेल्या रुग्णांचे जीवनमान, जुनाट बद्धकोष्ठता किंवा IBS-C पासून स्वतंत्रपणे खालावलेले असते [1]. आयबीएस-सी (n = 328) किंवा सीआयसी (n = 552) असलेल्या रुग्णांच्या एका यूएस सर्वेक्षणात, पोट फुगणे हे आयबीएस-सी असलेल्या ५६% रुग्णांमध्ये आणि सीआयसी असलेल्या ४६% रुग्णांमध्ये 'खूप/अत्यंत त्रासदायक' लक्षण म्हणून नोंदवले गेले (दोन्ही गटांमध्ये p < 0.03) [16].

याव्यतिरिक्त, सीआयसीच्या तुलनेत आयबीएस-सी असलेल्या रुग्णांमध्ये पोट फुगण्याची वारंवारता जास्त होती (सरासरी २.८ विरुद्ध १.४ दिवस/आठवडा, p < 0.0001). सीआयसीच्या अभ्यासांच्या एका पद्धतशीर साहित्य पुनरावलोकनात, ज्यामध्ये प्रमाणित किंवा रोग-विशिष्ट जीवनमानाचे मापदंड वापरले गेले होते, ज्यात 'पेशंट असेसमेंट ऑफ कॉन्स्टिपेशन क्वालिटी ऑफ लाईफ' प्रश्नावलीचा समावेश होता, असा निष्कर्ष काढण्यात आला की पोट फुगण्यासह बद्धकोष्ठतेच्या लक्षणांची वाढलेली तीव्रता खालावलेल्या जीवनमानाशी संबंधित होती [17].

 बद्धकोष्ठता आणि पोट फुगणे ही विविध वैद्यकीय परिस्थितींमध्ये उद्भवणारी सामान्य लक्षणे आहेत, हे लक्षात घेता,

मूळ आजार ओळखणे आणि त्यानुसार योग्य उपचारपद्धती आखणे अत्यंत महत्त्वाचे आहे. ज्या प्रौढांना बद्धकोष्ठतेचा त्रास आहे आणि त्याचबरोबर पोट फुगल्याची व्यक्तिनिष्ठ जाणीव हे एक प्रमुख (म्हणजेच त्रासदायक) वैद्यकीयदृष्ट्या प्रमुख लक्षण आहे, त्यांच्या मूल्यांकन आणि व्यवस्थापनातील महत्त्वाच्या बाबींवर प्रकाश टाकणे, हा या वर्णनात्मक आढाव्याचा उद्देश आहे.