भूतदया आज नवीन ओळख

         भूतदया नवी ओळख

आज मी एका मैदानात फिरत होतो

एक जण गरीब लोकांना जसे भेटतील तसे त्यांना एक बिस्कीट पुडा छोटा वाटत होता

मी म्हटले हा उपक्रम चांगला आहे . तो इसम रोज हा उपक्रम करतो

50 पुडे वाटतो.

किती चांगले.

खरंच तो किती पुण्य करतो

पैसे देण्या पेक्षा खूप चांगले

निद्रानाश आणि मधुमेह

 

 

झोपेचा कालावधी आणि मधुमेह

दीर्घ आणि कमी झोपेचा कालावधी मधुमेहाच्या घटनांशी संबंधित असू शकतो. २८४८ व्यक्तींच्या अभ्यासात अलीकडेच दिसून आले आहे की दीर्घ झोपेचा कालावधी इन्सुलिन प्रतिरोधनाशी सकारात्मकरित्या संबंधित होता [6]. दुसऱ्या अभ्यासात, ३५५ टाइप २ मधुमेह (t2D) रुग्ण आणि बिघडलेले ग्लुकोज सहनशीलता असलेले ४३ रुग्ण, खराब ग्लायसेमिक नियंत्रण, ज्याची व्याख्या

ग्लायकेटेड हिमोग्लोबिन (HbA1c) पातळी ≥ ७.०% अशी केली गेली आहे, ती कमी झोपेच्या कालावधीशी स्पष्टपणे संबंधित होती [7]. १६२ १२१ गैर-लठ्ठ प्रौढांच्या लोकसंख्या-आधारित गट अभ्यासात, कमी झोपेचा कालावधी (<६ तास/दिवस) लक्षणीयरीत्या (p<०.००१) उपवासातील ग्लुकोजच्या पातळीत वाढ होण्याचा धोका लक्षणीयरीत्या (8]) वाढला. १९,२५७ सहभागींच्या चिनी अभ्यासात, कमी आणि जास्त झोपेचा कालावधी दोन्ही t2D च्या वाढीव घटनेशी संबंधित होते [9].  परंतु चीनमधील ५३,२६० प्रौढांच्या दुसऱ्या विश्लेषणात मधुमेहाचा वाढता धोका फक्त

लहान (<६ तास), परंतु दीर्घ झोपेच्या कालावधीशी नाही [१०]. एका रात्रीच्या झोपेच्या कालावधीत घट केल्याने इन्सुलिन संवेदनशीलता कमी होते [११] आणि ८ दिवसांपर्यंतच्या सबक्रोनिक झोपेच्या कमतरतेमुळे परिधीय इन्सुलिन प्रतिरोधकता निर्माण होते [१२].

तसेच, दिवसातून ५ तासांपेक्षा कमी झोपणाऱ्या लोकांमध्ये प्री-डायबिटीज अधिक वेळा आढळते [१३].

झोपेची गुणवत्ता आणि मधुमेह

झोपेची गुणवत्ता मधुमेहाच्या जोखमीवर जोरदार परिणाम करते.

४६.३±५.१ वर्षे सरासरी वयाच्या २२९१ प्रौढांच्या अभ्यासात

दीर्घकालीन गैर-पुनर्स्थापित झोप असलेल्या विषयांमध्ये मधुमेहाचा धोका वाढल्याचे दिसून आले [१४]. स्व-प्रशासित प्रश्नावलीद्वारे मोजल्याप्रमाणे, खराब झोपेची गुणवत्ता, t2D रुग्णांमध्ये खराब ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी संबंधित होती [७].  प्रौढ टी२डी रुग्णांमध्ये झोपेची गुणवत्ता आणि ग्लायसेमिक नियंत्रण यांच्यात एक मजबूत संबंध आहे [15]. पिट्सबर्ग स्लीप क्वालिटी इंडेक्स (PSQI) [16-18] द्वारे मोजल्याप्रमाणे, मधुमेही रुग्णांमध्ये झोपेची गुणवत्ता कमी असल्याचे 622 प्रौढ टी२डी रुग्णांच्या गटाची आणि 622 वय आणि लिंग-जुळणाऱ्या नियंत्रणांची तुलना केली असता दिसून आले की मधुमेही रुग्णांमध्ये झोपेची गुणवत्ता कमी आहे. मेटाबॉलिक सिंड्रोम असलेल्या 347 लठ्ठ आणि जास्त वजन असलेल्या महिलांमध्ये केलेल्या अभ्यासात, वैद्यकीय परिणाम अभ्यास स्लीप स्केलने मूल्यांकन केल्यानुसार, इन्सुलिन प्रतिरोध आणि झोपेच्या गुणवत्तेचा महत्त्वपूर्ण संबंध दिसून आला; विशेषतः 30 मिनिटांपेक्षा जास्त झोपेची विलंब, अस्वस्थ झोप आणि दिवसा झोप येणे हे सर्व इन्सुलिन प्रतिरोधकतेच्या होमिओस्टॅटिक मॉडेल मूल्यांकनाशी संबंधित होते (HOMA2-IR) मूल्ये [19]. रात्री अनेक जागरणांमुळे पेशींची इन्सुलिनची संवेदनशीलता कमी होते [20].

निद्रानाश आणि मधुमेह

प्राथमिक निद्रानाश हा मधुमेह विकसित होण्याच्या संभाव्य जोखीम घटकांपैकी एक असल्याचे दिसून येते.  निद्रानाश असलेल्या रुग्णांना, विशेषतः ४० वर्षांपेक्षा कमी वयाच्या किंवा ८ वर्षांपेक्षा जास्त काळ निद्रानाश असलेल्या रुग्णांना, निद्रानाश नसलेल्या रुग्णांपेक्षा t2D होण्याचा धोका जास्त असल्याचे आढळून आले [21]. मधुमेहाचा वाढता धोका झोप न लागणे आणि सकाळी लवकर जागे होणे या अडचणींशी संबंधित होता [10]. तथापि, प्राथमिक निद्रानाश आणि सामान्य पॉलीसोम्नोग्राफी (PSG) रेकॉर्डिंग असलेल्या रुग्णांच्या अभ्यासात, मधुमेह किंवा ग्लुकोज असहिष्णुता आढळली नाही [22].

संदर्भ

कुर न्यूरोफार्माकोल. २०२१ जानेवारी;१९(१):७८–९१.  doi: 10.2174/1570159X18666200309101750

टाइप 2 मधुमेहाच्या काळात झोपेचे विकार आणि संज्ञानात्मक कमजोरी - एक संभाव्य दुवा

अ‍ॅना ब्रझेका 1,*, नतालिया माडेटको 2, व्लादिमीर एन निकोलेन्को 3,4, गुलाम एम अशरफ 5, मारिया एज्मा 2, जेर्झी लेस्झेक 6, सिरिल दारोस्झेव्स्की 1, कॅरोलिना सारुल 1, ल्युडमिला एम मिखालेवा 7, शिवा जी सोमासुंदरम 8, सेसिल ई किर्कलँड 8, सर्गेई ओ बचुरिन 9, गजुमराक्च अलियेव 3,7,9,10

Curr Neuropharmacol. 2021 Jan;19(1):78–91. doi: 10.2174/1570159X18666200309101750

Sleep Disturbances and Cognitive Impairment in the Course of Type 2 Diabetes-A Possible Link

Anna Brzecka 1,*, Natalia Madetko 2, Vladimir N Nikolenko 3,4, Ghulam M Ashraf 5, Maria Ejma 2, Jerzy Leszek 6, Cyryl Daroszewski 1, Karolina Sarul 1, Liudmila M Mikhaleva 7, Siva G Somasundaram 8, Cecil E Kirkland 8, Sergey O Bachurin 9, Gjumrakch Aliev 3,7,9

,10

Sleep Disturbance & Diabetes

 

Sleep duration and diabetes

Both long and short sleep duration may be related to diabetes incidence. Long sleep duration was positively associated with insulin resistance, as recently shown in the study of 2848 individuals [6]. In the other study, encompassing 355 type 2 diabetes (t2D) patients and 43 patients with impaired glucose tolerance, poor glycemic control, defined as

 glycated hemoglobin (HbA1c) level ≥ 7.0%, was markedly associated with short sleep duration [7]. In the population-based cohort study of 162 121 non-obese adults, short sleep duration (<6 hours/day) significantly (p<0.001) increased the risk of elevated levels of fasting glucose by 6% [8]. In the Chinese study of 19 257 participants, both short and long sleep duration was associated with an increased incidence of t2D [9]. But in the other analysis of 53 260 adults in China increased risk of diabetes was associated only with

 short (< 6 hours), but not with long sleep duration [10]. One night reduction in the sleep duration decreases insulin sensitivity [11], and subchronic sleep deprivation, lasting up to 8 days, causes peripheral insulin resistance [12].

 Also, pre-diabetes occurs more frequently in people who sleep less than 5 hours per day [13].

 Sleep quality and diabetes

Sleep quality strongly influences the risk of diabetes.

 The study of 2291 adults in the mean age of 46.3±5.1 years

 revealed an increased risk of diabetes among subjects with chronically non-restorative sleep [14]. Poor sleep quality, as measured by a self-administered questionnaire, was associated with poor glycemic control in t2D patients [7]. There is a strong relationship between sleep quality and glycemic control in adult t2D patients [15]. A comparison of the group of 622 adult t2D patients and 622 age and sex-matched controls revealed poorer sleep quality in diabetic patients, as measured by the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) [16-18]. The study performed in 347 obese and overweight women with metabolic syndrome revealed significant correlation of insulin resistance with poor sleep quality, as assessed by Medical Outcomes Study Sleep Scale; especially sleep latency over 30 min, restless sleep and daytime sleepiness were all related to the homeostatic model assessment of insulin resistance (HOMA2-IR) values [19]. Multiple awakenings during the night reduce the sensitivity of cells to insulin [20].

Insomnia and diabetes

Primary insomnia seems to be one of the possible risk factors for developing diabetes. Patients with insomnia, especially younger than 40 years or with chronic insomnia lasting >8 years, were found to be at higher risk of developing t2D than the patients without insomnia [21]. Increased risk of diabetes was associated with difficulties in falling asleep and with early morning awakening [10]. However, in the study of the patients with primary insomnia and normal polysomnography (PSG) recording, neither diabetes nor glucose intolerance were found [22].

Ref

Curr Neuropharmacol. 2021 Jan;19(1):78–91. doi: 10.2174/1570159X18666200309101750

Sleep Disturbances and Cognitive Impairment in the Course of Type 2 Diabetes-A Possible Link

Anna Brzecka 1,*, Natalia Madetko 2, Vladimir N Nikolenko 3,4, Ghulam M Ashraf 5, Maria Ejma 2, Jerzy Leszek 6, Cyryl Daroszewski 1, Karolina Sarul 1, Liudmila M Mikhaleva 7, Siva G Somasundaram 8, Cecil E Kirkland 8, Sergey O Bachurin 9, Gjumrakch Aliev 3,7,9,10

Gulab Jam and sugar Relation

  गुलाब जाम साखर नाते

 एक  गुलाब जाम मध्ये  20 ग्राम साखर असे गृहीत धरले तर 2 गुलाब जाम सहज खात असणारे

40 ग्राम साखर  फस्त होते हे ध्यानी ही नसते. एरवी आपण बिन साखरेचा  चहा घेतो

हे सांगतात.

40ग्राम  साखरबरोबर 40000 मिलिग्राम साखर पण यात ग्लुकोज 20000 mg च

असते .

ती ग्लुकोज साखर

आपल्या 5लिटर रक्तात मिसळते म्हणजे 5000 सीसी रक्तात

20000 भागीले 5000 बरोबर याचा अर्थ प्रत्येक सीसी रक्तात 4 mg ग्लुकोज

पण रक्तातील ग्लुकोज percentage मध्ये 400 mg %

याचा अर्थ  अहोरात्र काम करणाऱ्या इन्सुलिन तयार करणाऱ्या. 

बीटा पेशी ,(एक अब्ज निरोगी स्वादुपिंड,यात जर गुलाब. जाम खाणारा किंवा खाणारी

जर डायबिटीस झालेली असेल. तर ५० कोटीच कामगार इन्सुलिन तयार करणारे जिवंत असतात )

इन्सुलिन कामगार ना अधिक काम पडेल.

कारण हा 400 मिलिग्राम %ग्लुकोज रक्तातील 140mg %हून कमी करावा लागेल

ह्या महाशयांनी बीटा कामगारांना. असेच छळतील तर  कामगार मारतील

मधुमेह होण्याचा मार्ग सुकर करतील .

वरील माहितीत स्वादुपिंड हा इन्सुलिन तयार करणारा 

कारखाना समजा.

 एक गुलाब जाम मध्ये 20 ग्राम साखर असे गृहीत धरले तर 2 गुलाब जाम सहज खात असणारे

40 ग्राम साखर फस्त होते हे ध्यानी ही नसते. एरवी आपण बिन साखरेचा चहा घेतो

हे सांगतात.

40ग्राम साखरबरोबर 40000 मिलिग्राम साखर पण यात ग्लुकोज 20000 mg च

असते .

ती ग्लुकोज साखर

आपल्या 5लिटर रक्तात मिसळते म्हणजे 5000 सीसी रक्तात

20000 भागीले 5000 बरोबर याचा अर्थ प्रत्येक सीसी रक्तात 4 mg ग्लुकोज

पण रक्तातील ग्लुकोज percentage मध्ये 400 mg %

याचा अर्थ अहोरात्र काम करणाऱ्या इन्सुलिन तयार करणाऱ्या. 

बीटा पेशी ,(एक अब्ज निरोगी स्वादुपिंड,यात जर गुलाब. जाम खाणारा किंवा खाणारी

जर डायबिटीस झालेली असेल. तर ५० कोटीच कामगार इन्सुलिन तयार करणारे जिवंत असतात )

इन्सुलिन कामगार ना अधिक काम पडेल.

कारण हा 400 मिलिग्राम %ग्लुकोज रक्तातील 140mg %हून कमी करावा लागेल

ह्या महाशयांनी बीटा कामगारांना. असेच छळतील तर कामगार मारतील

मधुमेह होण्याचा मार्ग सुकर करतील .

वरील माहितीत स्वादुपिंड हा इन्सुलिन तयार

 करणारा 

कारखाना समजा.

चर्चा (जपान दीर्घ काळ कामाचे तास आणि आरोग्य)

 

चर्चा

या संभाव्य अभ्यासाचे उद्दिष्ट टाइप २ मधुमेह असलेल्या तरुण प्रौढ बाह्यरुग्णांमध्ये 

जीवनशैलीच्या सवयी आणि कामाच्या परिस्थितीचा सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी असलेला संबंध मूल्यांकन करणे होते.

लिंगावर आधारित विश्लेषणातून पुरुषांमध्ये एलडब्ल्यूएच (≥६० तास/आठवडा) आणि सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण यांच्यातील संबंध उघड झाला.

शारीरिक निष्क्रियता, अस्वास्थ्यकर खाण्याच्या सवयी, धूम्रपान, मद्यपान आणि झोपेचा अभाव यासारख्या बीएमआय, फार्माकोथेरपी आणि जीवनशैली घटकांसाठी समायोजित केल्यावर हा संबंध मजबूत होता.

अशा प्रकारे, एलडब्ल्यूएच (≥६० तास/आठवडा) सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणाचा स्वतंत्र अंदाज घटक म्हणून ओळखला गेला.

टाइप २ मधुमेह असलेल्या कामगारांमध्ये कामाचे तास आणि ग्लायसेमिक नियंत्रण यांच्यातील संबंध ओळखण्यासाठी फार कमी प्रयत्न केले गेले आहेत

४.

आमच्या माहितीनुसार, टाइप २ मधुमेह असलेल्या प्रौढांमध्ये सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण आणि कामाच्या परिस्थिती यांच्यातील संबंध मूल्यांकन करणारा हा पहिला संभाव्य अभ्यास आहे.

कामाच्या ताणामुळे किंवा जास्त वेळ काम केल्यामुळे ताण आल्याने LWHs मुळे ग्लायसेमिक नियंत्रण कमी होऊ शकते4.

जरी जैविक यंत्रणा नीट समजलेली नसली तरी, कामाच्या ठिकाणी दीर्घकालीन ताण नकारात्मक वर्तणुकीच्या सवयींमुळे ग्लायसेमिक नियंत्रणावर परिणाम करू शकतो

, जसे की ताणतणावाचा सामना करण्यासाठी वाढलेले खाणे आणि काउंटर-रेग्युलेटरी हार्मोन्ससह न्यूरोएंडोक्राइनोलॉजिकल घटक4.

तरीही, मेटा-विश्लेषणात कामाशी संबंधित मानसिक-सामाजिक ताण आणि टाइप 2 मधुमेहाच्या वाढत्या जोखमीसह नोकरीचा ताण यांच्यात सांख्यिकीयदृष्ट्या महत्त्वपूर्ण संबंध आढळले नाहीत14.

याउलट, अलीकडील मेटा-विश्लेषणात कमी SES गटात LWHs आणि टाइप 2 मधुमेहाच्या घटनांमधील स्पष्ट संबंध नोंदवला गेला आहे, जरी या संबंधाच्या अंतर्गत असलेल्या यंत्रणेबद्दल तपशील नमूद केले गेले नाहीत15. लेखकांनी जनगणना वर्गीकरण गट (अमेरिकन गट),

रजिस्ट्रार जनरल (ब्रिटिश गट) चे सामाजिक वर्गीकरण आणि ऑस्ट्रेलियन मानक वर्गीकरण (ऑस्ट्रेलियन गट) यांच्या आधारे SES निश्चित केले.  कमी SES गटाचे सर्वात सामान्य व्यवसाय म्हणजे हस्तकला, ​​कामगार, सेवा, कामगार, शेती (अमेरिकन गट), कुशल नसलेले हाताने काम करणारे आणि अंशतः किंवा कुशल हाताने 

काम करणारे (ब्रिटिश गट), आणि उत्पादन, वाहतूक, प्राथमिक आणि कामगार (ऑस्ट्रेलियन गट).

सध्याच्या अभ्यासात, ब्रिटिश गटांसाठी वर वर्णन केल्याप्रमाणे, SES साठी समायोजित केल्यानंतर सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण आणि LWHs यांच्यातील संबंध महत्त्वपूर्ण होता.

पुरुष कामगारांमध्ये LWHs आणि टाइप 2 मधुमेह यांच्यात एक संबंध होता. लिंग फरक आणि आरोग्य यांच्यातील संबंधांबद्दल, लिंगाच्या संदर्भात सामाजिक भूमिकांमधील फरक विचारात घेतले पाहिजेत. आम्ही असे गृहीत धरले की LWHs मुळे पुरुषांना महिलांपेक्षा जास्त ताण येतो, कारण जपानमध्ये पुरुषांच्या सामाजिक भूमिका कामाच्या नैतिकतेवर जोरदार परिणाम करतात, जिथे पुरुषांना कुटुंबाचा कमावता मानला जातो आणि ज्यांनी घराबाहेर काम करून उदरनिर्वाह करावा16.

दुसऱ्या शब्दांत सांगायचे तर, या निष्कर्षांमुळे पुरुषांना असे वाटते की LWHs च्या बाबतीत त्यांना त्यांच्या श्रमाचे योग्य प्रतिफळ मिळत नाही अशी शक्यता वाढते.

जादा कामाचे तास आणि मेंदू आणि हृदयरोग सुरू होण्यामधील मजबूत संबंध जपानमध्ये फार पूर्वीपासून ओळखले गेले आहेत. गेल्या १ महिन्यापासून १०० तासांपेक्षा जास्त ओव्हरटाइम आणि गेल्या २-६ महिन्यांपासून ८० तासांपेक्षा जास्त ओव्हरटाइम केल्याने कारोशी १७ च्या वाढत्या घटनांशी संबंध असल्याचे दिसून आले आहे.

आम्ही यावर भर देऊ इच्छितो की दरमहा ८० तासांचा ओव्हरटाइम हा LWHs (६० तास/आठवडा) शी संबंधित आहे, जो सध्याच्या अभ्यासात सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणासाठी स्वतंत्र जोखीम घटक म्हणून ओळखला गेला होता.

त्याचप्रमाणे, सध्याच्या अभ्यासाच्या निकालांवरून असे दिसून आले की BMI, फार्माकोथेरपी आणि शारीरिक निष्क्रियता, धूम्रपान, मद्यपान आणि झोपेचा कालावधी यासारख्या इतर जीवनशैली घटकांसाठी समायोजित केल्यावर सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण आणि LEMs सह SB यांच्यातील संबंध मजबूत होता.

आमच्या सर्वोत्तम माहितीनुसार, LEMs सह SB सह SB केवळ SB पेक्षा सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी अधिक लक्षणीयरीत्या संबंधित असल्याचे नोंदवणारा हा पहिला संभाव्य अभ्यास आहे.

 सवयीचा SB हा टाइप २ मधुमेहाच्या घटना आणि ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी संबंधित एक अस्वास्थ्यकर खाण्याची सवय मानला जातो5, 6, 7, 8, 9.

SB मुळे टाइप २ मधुमेह होऊ शकतो किंवा वाढू शकतो अशा यंत्रणेपैकी एक म्हणजे दुसरे जेवण: नंतरच्या जेवणानंतर रक्तातील ग्लुकोजची वाढ कमी करण्यात आधीच्या जेवणाचा परिणाम18, जो प्लाझ्मा-मुक्त फॅटी ऍसिड सप्रेशनद्वारे मध्यस्थी केला जातो जो मानवांमध्ये इन्सुलिन प्रतिरोधकता निर्माण करतो19. शिवाय, SB सेवन वारंवारता आणि लठ्ठपणा, चयापचय सिंड्रोम, उच्च रक्तदाब आणि टाइप २ मधुमेहाच्या चयापचय जोखीम घटकांमधील संबंध आहाराच्या गुणवत्तेपासून स्वतंत्र असू शकतो8

वेळेचा अभाव, भूक न लागणे आणि थकवा यासारख्या अनेक कारणांमुळे दुसऱ्या दिवशी सकाळी LEM चे प्रमाण SB शी संबंधित असू शकते.

क्रॉस-सेक्शनल अभ्यासातून असे दिसून आले आहे की LEM सह SB चे प्रमाण मेटाबॉलिक सिंड्रोमशी लक्षणीयरीत्या संबंधित होते आणि सामान्य जपानी लोकसंख्येमध्ये हायपरग्लाइसेमिया केवळ LEM शी संबंधित होते, परंतु केवळ SB शी संबंधित नव्हते10, 20.

म्हणूनच, सध्याच्या अभ्यासात SB आणि रात्री उशिरा जेवण खाण्यामधील संभाव्य जवळीक यावर लक्ष केंद्रित केले आहे. LEM सह SB चे प्रमाण (तथाकथित 'निशाचर' जीवन) हे

SB आणि संध्याकाळी आणि रात्री जास्त अन्न सेवन, मध्यरात्रीपासून दुसऱ्या दिवशी सकाळी झोपेसह संबंधित आहे. शिवाय, मागील अभ्यासात असे सुचवण्यात आले होते की मध्यरात्री आणि पहाटेच्या दरम्यान रक्तातील ग्लुकोजची एकाग्रता उच्च पातळीवर राखली गेली होती आणि रात्रीच्या जीवनशैलीमुळे निरोगी प्रौढांमध्ये ग्लुकोजला इन्सुलिन प्रतिसाद कमी होतो21.

 या अभ्यासात, बहुतेक रुग्णांच्या उपचारांमध्ये आहारात बदल (पुरुषांमध्ये १३.१% आणि महिलांमध्ये १५.१%) किंवा GLP-1 अॅनालॉग्ससह तोंडी हायपोग्लाइसेमिक एजंट्सचा वापर (पुरुषांमध्ये ६४.२% आणि महिलांमध्ये ५४.०%) यांचा समावेश होता.

अशाप्रकारे, आम्ही असा अंदाज लावला की बहुतेक रुग्णांमध्ये अंतर्जात इन्सुलिन स्राव कायम राहिला. आम्ही असा अंदाज लावला की LEM सह SB सह सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणाच्या मजबूत संबंधाबाबतचा परिणाम

दुसऱ्या दिवशी उच्च उपवास रक्तातील ग्लुकोजच्या पातळीवर रात्रीच्या जीवनशैलीचा परिणाम आणि त्यानंतर निरोगी व्यक्तीप्रमाणे ग्लुकोजला इन्सुलिन प्रतिसादात होणारा बिघाड, तथाकथित दुसऱ्या जेवणाच्या घटनेसह

निरोगी स्वयंसेवकांमध्ये प्रायोगिकरित्या प्रेरित सर्कॅडियन व्यत्ययामुळे न्यूरोहार्मोनल आणि चयापचय डिसरेग्युलेशन नोंदवले गेले आहे. मागील क्रॉस-सेक्शनल अभ्यासातून असे दिसून आले आहे की नंतरच्या क्रोनोटाइप आणि रात्रीच्या जेवणात मोठे भाग हे टाइप २ मधुमेह असलेल्या रुग्णांमध्ये झोपेच्या व्यत्ययाशिवाय, खराब ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी संबंधित होते. लेखकांनी चयापचय नियमनात सर्काडियन सिस्टीमचे महत्त्व अधोरेखित केले. मागील निरीक्षणाप्रमाणे, या अभ्यासाच्या निकालांमध्ये शिफ्ट वर्क (अनियमित किंवा असामान्य तासांचा समावेश) यांच्यात कोणताही संबंध आढळला नाही, ज्यामुळे पुरुष कामगारांमध्ये गंभीर सर्काडियन चुकीच्या संरेखन आणि सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण होते.

शरीर रचना आणि क्रोनोटाइपमधील संबंध हे लिंग फरकांचे संभाव्य स्पष्टीकरण आहे. संध्याकाळचा क्रोनोटाइप पुरुषांमध्ये मधुमेहाशी संबंधित होता, परंतु महिलांमध्ये नाही. संध्याकाळचा क्रोनोटाइप असलेल्या पुरुषांमध्ये कमी शरीर वस्तुमान (म्हणजेच, स्नायू ऊती) असण्याची शक्यता जास्त होती, जी चरबी वस्तुमानापेक्षा इन्सुलिन प्रतिरोधकता सुधारू शकते23. या वस्तुस्थितीचा विचार करणे आवश्यक आहे, जरी सध्याच्या अभ्यासात शरीर रचना मूल्यांकन केली गेली नव्हती. आणखी एक संभाव्य स्पष्टीकरण म्हणजे टाइप 2 त्रुटी, कारण सध्याच्या अभ्यासात महिला कामगारांची संख्या तुलनेने कमी होती. जरी कोणताही महत्त्वपूर्ण फरक नव्हता, तरी महिला कामगारांमध्ये देखील ही प्रवृत्ती दिसून आली. म्हणून, महिलांसाठी समान संबंध असण्याची शक्यता पूर्णपणे नाकारता येत नाही.

या अभ्यासात अनेक ताकद होत्या. प्रथम, हा एक बहुकेंद्रित अभ्यास होता ज्यामध्ये 53 रुग्णालये आणि 43 क्लिनिकचा समावेश होता ज्याची संभाव्य 1 वर्षाची रचना होती. दुसरे म्हणजे, या अभ्यासात रुग्णांच्या जीवनशैली आणि कामाच्या परिस्थितीबद्दल व्यापक डेटा समाविष्ट होता. तथापि, या अभ्यासात काही मर्यादा देखील होत्या. प्रथम, LWHs हे नोकरीचा ताण किंवा ताण यासारख्या सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणासाठी इतर जोखीम घटकांचे मार्कर असू शकतात. दुसरे म्हणजे, अस्वास्थ्यकर खाण्याच्या सवयी इतर जोखीम घटकांचे मार्कर असू शकतात, जसे की आहाराची गुणवत्ता आणि सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणासाठी रुग्णांचे औषधांचे पालन 24. तिसरे म्हणजे, केवळ झोपेचा कालावधीच नाही तर झोपेची गुणवत्ता देखील सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रणासाठी जोखीम घटक असू शकतात25. तथापि, प्रश्नावलीमध्ये नोकरीचा ताण, नोकरीचा ताण, नैराश्याचे प्रमाण, आहाराची गुणवत्ता, औषधांचे रुग्णांचे पालन किंवा झोपेची गुणवत्ता यांचे मूल्यांकन करण्यासाठी आयटम समाविष्ट नव्हते, जे गोंधळात टाकणारे असू शकतात. वर नमूद केलेल्या निष्कर्षांमुळे, हे स्पष्ट झाले की LEMs सोबत SB च्या LWHs आणि अस्वास्थ्यकर खाण्याच्या सवयी टाइप 2 मधुमेह असलेल्या तरुण प्रौढांच्या ग्लायसेमिक नियंत्रण राखण्याच्या क्षमतेवर परिणाम करू शकतात.

 अभ्यासाच्या निकालांवरून असे दिसून आले की टाइप २ मधुमेह असलेल्या तरुणांमध्ये एलडब्ल्यूएच आणि अस्वास्थ्यकर खाण्याच्या 

सवयींचा ग्लायसेमिक नियंत्रणापेक्षा कमी असण्याशी संबंध होता.

  पुरुष कामगारांमध्ये कामाचे तास आणि ग्लायसेमिक नियंत्रण यांच्यात एक उलट संबंध दिसून आला. सामान्य ग्लुकोज पातळी राखण्यासाठी

, अस्वास्थ्यकर जीवनशैली कमी करण्यासाठी आणि कामाचे तास कमी करण्यासाठी हस्तक्षेप करणे आवश्यक आहे.

जपानमधील वाढत्या सामाजिक-आर्थिक असमानतेसह, कामाच्या परिस्थिती आणि टाइप २ मधुमेह यांच्यातील संबंधांचे पुढील मूल्यांकन आवश्यक आहे

संदर्भRef

J Diabetes Investig

. 2018 May 30;10(1):73–83. doi: 10.1111/jdi.12852

Long working hours and skipping breakfast concomitant with late evening meals are associated with suboptimal glycemic control among young male Japanese patients with type 2 diabetes

Yasushi Azami 1,✉, Mitsuhiko Funakoshi 2, Hisashi Matsumoto 3, Akemi Ikota 4, Koichi Ito 5, Hisashi Okimoto 6, Nobuaki Shimizu 7, Fumihiro Tsujimura 8, Hiroshi Fukuda 9, Chozi Miyagi 10, Sayaka Osawa 11, Ryo Osawa 11, Jiro Miura 12

जपान दीर्घ काळ कामाचे तास त्याचे परिणाम

प्रस्तावना

जपानमध्ये, दीर्घकाळ कामाचे तास (LWHs) आणि अस्वास्थ्यकर जीवनशैली निवडींमुळे होणारे कारोशी (जास्त कामामुळे होणारे मृत्यू) यांच्यातील संबंधाकडे बरेच लक्ष वेधले गेले आहे.

(म्हणजेच, शारीरिक निष्क्रियता, अस्वास्थ्यकर खाण्याच्या सवयी आणि कमी झोपेचा कालावधी) आणि कामाशी संबंधित मानसिक ताणतणावाचा दीर्घकाळ संपर्क याकडे बरेच लक्ष वेधले गेले आहे.

बहुतेक प्रौढ दिवसाच्या किमान एक तृतीयांश भाग काम करत असल्याने, ग्लायसेमिक नियंत्रणात व्यावसायिक घटक महत्त्वाची भूमिका बजावू शकतात1.

तथापि, काही साथीच्या अभ्यासांनी कामाच्या परिस्थितीचा (म्हणजेच, कामाचे तास, व्यवसायाचा प्रकार, रोजगाराची स्थिती आणि रात्रीचे काम) परिणाम तपासला आहे

टाइप 2 मधुमेह असलेल्या कामगारांमध्ये टाइप 2 मधुमेह आणि ग्लायसेमिक नियंत्रणावर 2, 3, 4.

विविध जीवनशैली घटक, विशेषतः सवयीने नाश्ता (SB) आणि उशिरा रात्रीचे जेवण (LEMs) वगळणे, लठ्ठपणा आणि टाइप 2 मधुमेहाच्या प्रारंभाशी संबंधित होते.

  SB हा स्वतंत्रपणे टाइप २ मधुमेहासाठी अनेक जोखीम घटकांशी संबंधित आहे, ज्यामध्ये वाढलेला बॉडी मास इंडेक्स (BMI), कंबरेचा घेर आणि इन्सुलिन प्रतिरोधकता ५, ६, ७ यांचा समावेश आहे.

शिवाय, BMI८, ९ साठी समायोजित केल्यानंतरही SB खराब ग्लायसेमिक नियंत्रणाशी संबंधित आहे.

याउलट, वेळेचा अभाव, भूक कमी होणे आणि थकवा यामुळे, LEM दुसऱ्या दिवशी SB शी संबंधित असू शकतात१०. तथापि, सामान्य जपानी लोकसंख्येमध्ये, हायपरग्लायसेमिया LEM शी संबंधित आहे, परंतु SB शी नाही.

म्हणून, सध्याच्या हॉस्पिटल- आणि क्लिनिक-आधारित संभाव्य अभ्यासाचा उद्देश सबऑप्टिमल ग्लायसेमिक नियंत्रण आणि चार कामाच्या वैशिष्ट्यांशी (म्हणजे, कामाच्या तासांची संख्या, व्यवसायाचा प्रकार, नोकरीची स्थिती आणि शिफ्ट वर्क) आणि अस्वास्थ्यकर जीवनशैली सवयी (म्हणजे, सवयीचे SB किंवा LEM) टाइप २ मधुमेह असलेल्या तरुण जपानी प्रौढांमध्ये संबंध ओळखणे आहे. शिवाय, टाइप २ मधुमेह असलेल्या तरुण जपानी प्रौढांच्या विविध जीवनशैली निवडी, सामाजिक-आर्थिक स्थिती (SES) आणि गुंतागुंत यांच्यातील संबंधांचे मूल्यांकन करण्यासाठी उपविश्लेषण केले गेले.

पुढील माहिती Discussion वर माहिती

खालील संदर्भातून मिळेल

Ref

J Diabetes Investig

. 2018 May 30;10(1):73–83. doi: 10.1111/jdi.12852

Long working hours and skipping breakfast concomitant with late evening meals are associated with suboptimal glycemic control among young male Japanese patients with type 2 diabetes

Yasushi Azami 1,✉, Mitsuhiko Funakoshi 2, Hisashi Matsumoto 3, Akemi Ikota 4, Koichi Ito 5, Hisashi Okimoto 6, Nobuaki Shimizu 7, Fumihiro Tsujimura 8, Hiroshi Fukuda 9, Chozi Miyagi 10, Sayaka Osawa 11, Ryo Osawa 11, Jiro Miura 12

ओमानी रुग्ण मधुमेहाचे(Diabetic)

 

पार्श्वभूमी

जीवनशैलीतील बदल आणि लठ्ठपणामुळे मधुमेह मेल्तिस (DM) चे प्रमाण चिंताजनकपणे वाढले आहे.

 ओमानमधील सुमारे १०% लोक या दीर्घकालीन आजाराने ग्रस्त आहेत आणि जागतिक आरोग्य संघटनेच्या मते, ओमानमध्ये मधुमेहाने ग्रस्त असलेल्यांची संख्या २००० मध्ये ७५,००० वरून २०२५ मध्ये २१७,००० पर्यंत वाढेल. मधुमेहाच्या रुग्णांच्या केपीवरील डेटा शिक्षणाच्या अशा पैलूंना प्रकट करतो ज्यांचे मधुमेह व्यवस्थापन सुधारण्यासाठी बळकटी देणे आणि त्यांचे निराकरण करणे आवश्यक आहे.

मधुमेह मेल्तिस, एक दीर्घकालीन चयापचय विकार, त्याच्या

 व्यवस्थापनासाठी मोठ्या प्रमाणात पैशाची आवश्यकता असते आणि त्यामुळे आरोग्य सेवांवर मोठा भार पडतो (झिमेट एट अल., २००१). जगभरात त्याचा प्रसार चिंताजनक दराने वाढत आहे, विशेषतः कमी आणि मध्यम उत्पन्न असलेल्या देशांमध्ये.  २०१० मध्ये मधुमेहींची एकूण संख्या २८५ दशलक्ष होती ती २०३० मध्ये ४३८ दशलक्ष होईल असा अंदाज आहे, तर विकसनशील देशांमध्ये २००० ते २०३० दरम्यान हा प्रादुर्भाव दुप्पट होईल असा अंदाज आहे (शॉ एट अल., २०१०).

ओमानची सल्तनत अरबी द्वीपकल्पाच्या आग्नेय भागात स्थित आहे. गेल्या चार दशकांत त्याचा प्रचंड सामाजिक-आर्थिक विकास झाला आहे परंतु मधुमेहाबरोबरच ओमानच्या सल्तनतमध्ये सर्वात प्रचलित आणि वाढत्या आरोग्य समस्यांपैकी एक म्हणून उदयास आली आहे जी जीवनशैलीतील बदल आणि लठ्ठपणाच्या घटकामुळे असू शकते (आरोग्य मंत्रालय, २००३). ओमानच्या लोकसंख्येपैकी

 सुमारे १०% लोक सध्या मधुमेहाने ग्रस्त आहेत आणि WHO च्या अंदाजानुसार, ओमानमध्ये मधुमेहींची संख्या २००० मध्ये ७५,००० वरून २०२५ मध्ये २१७,००० होईल (दुनिया एट अल., २०१३).  जर रोग योग्यरित्या नियंत्रित केला गेला नाही तर टाइप २ मधुमेह (T2DM) च्या रुग्णांना हृदय व रक्तवाहिन्यासंबंधी आणि इतर दुय्यम गुंतागुंत होण्याचा धोका जास्त असतो (मूराडियन, २००३). सामान्यतः या रुग्णांना मधुमेह नसलेल्या रुग्णांच्या तुलनेत आजार आणि मृत्युचे प्रमाण जास्त असते.

जगात इतरत्र केलेल्या अनेक अभ्यासातून असे दिसून आले आहे की रोगाबद्दलचे ज्ञान आणि जागरूकता रुग्णांच्या वृत्ती आणि पद्धतींवर सकारात्मक प्रभाव टाकू शकते ज्यामुळे मधुमेहाचे चांगले व्यवस्थापन होऊ शकते आणि शेवटी जीवनाची गुणवत्ता चांगली होऊ शकते. मार्गदर्शन, शिक्षण आणि जागरूकता कार्यक्रमांद्वारे रोगाचे स्व-व्यवस्थापन करण्यात सहभागी असलेला रुग्ण जीवनशैलीतील बदल आणि औषधोपचारांकडे अधिक अनुपालन करतो ज्यामुळे व्यवसायी आणि रुग्ण दोघांनाही उपचारांची उद्दिष्टे साध्य करण्यास मदत होते. तथापि, टाइप २ मधुमेह व्यवस्थापनात ज्ञान, वृत्ती आणि सरावातील तफावत आहे जी रुग्णांना आणि आरोग्यसेवा व्यावसायिकांना मधुमेहाशी संबंधित आजार आणि मृत्युदर कमी करू शकणाऱ्या जीवनशैलीतील बदल लागू करण्यास परवानगी देत ​​नाही (सेरानो आणि जेकब, २०१०).

बद्रुदिन आणि इतरांनी केलेला एक अभ्यास.  २००२ मध्ये, मधुमेहाबद्दल जनतेचा दृष्टिकोन बदलण्यासाठी योग्य शिक्षण आणि जागरूकता कार्यक्रमाचे महत्त्व अधोरेखित केले (बद्रुदिन एट अल., २००२). मॅकमुरे एट अल. यांनी स्पष्टपणे दाखवून दिले आहे की मधुमेह शिक्षण आणि काळजी 

व्यवस्थापन मधुमेही रुग्णांमध्ये रुग्णांचे परिणाम, ग्लायसेमिक नियंत्रण आणि जीवनमान लक्षणीयरीत्या सुधारू शकते

(मॅकमुरे एट अल., २००२). २०११ मध्ये खैर एट अल. यांनी टाइप २ मधुमेह असलेल्या प्रौढ कतारी रुग्णांचे ज्ञान, वृत्ती, सराव (केएपी) आणि 

मानसिक स्थितीचे मूल्यांकन केले जेणेकरून रुग्णांच्या मधुमेहाचे व्यवस्थापन करण्याच्या आणि इच्छित आरोग्य परिणाम साध्य करण्याच्या क्षमतेवर या घटकांची भूमिका अभ्यासता येईल (खेर एट अल., २०११). त्यांना शैक्षणिक पातळींमधील वृत्ती आणि ज्ञानात लक्षणीय फरक आढळला आणि म्हणूनच, असा निष्कर्ष काढला की जर हे कार्यक्रम आयोजित करण्यापूर्वी रुग्णांचे केएपी समजून घेतले तर मधुमेहींना शिक्षण आणि इतर समर्थन कार्यक्रम प्रदान करणे अधिक प्रभावी ठरू शकते.

मस्कट प्रदेशातील टी२डीएम असलेल्या निवडक प्रौढ ओमानी रुग्णांचे ज्ञान आणि पद्धतींचे मूल्यांकन करण्यासाठी हा अभ्यास करण्यात आला. 

 या अभ्यासाचे निष्कर्ष लोकसंख्येतील ज्ञानातील तफावत

 आणि मधुमेहाबाबत त्यांचे वर्तन ओळखण्यास मदत करू शकतात ज्यामुळे देशातील या भयानक आजाराच्या प्रतिबंध आणि प्रगतीसाठी प्रभावी शैक्षणिक कार्यक्रम तयार करण्यात मदत होऊ शकते.

Ref Saudi Pharmaceutical Journal

Volume 23, Issue 1, January 2015, Pages 22-27

Saudi Pharmaceutical Journal

Original article

Evaluation of T2DM related knowledge and practices of Omani patients

Author links open overlay panel

Zeyana S. Al Bimani

, Shah Alam Khan

, 

Pra tap David